Агния Барто hakkında gül: çocuklar için ve sadece değil

Агния Львовна Барто hakkında konuştuğumuzda, çocukluğumuzdan tanıdığımız şu satırlar gözümüze çarpıyor: «Bizim Tanya büyük bağırtıyor», «Boğa yürür, sallanır» veya «Köpek sahibi atardı». Şiirleri, oyuncaklar, çocuklar, hayvanlar ve tabii ki doğa yaşayan bir tüm dünyadır. Bu dünyayı ikamet eden birçok betimlenmiş arasında, biraz mütevazı ama çok önemli bir tanesi var - gül. Барто, gül hakkında ayrı bir döngü yazmadı, ama bu çiçek, şiirlerinde birçok kez ortaya çıkar ve her seferinde belirli bir anlam yüklemesiyle. Барто'da gül, sadece bir manzara öğesi değil, özgürlük, seçim, basit şeylerin güzelliği ve gerçeklerin satılmayacağı hakkında konuşan bir semboldür.

«Güller tarlada koşuyor»: büyük bir manifesto haline gelen şiir

Агния Барто'nun gülün ana rolünü oynadığı en bilinen şiiri, «Güller tarlada koşuyor». Bu, Барто'nun çocuk okuyucularına yönelik «Düşün, düşün...» adlı derlemine giren, ama kendisi tarafından «filozofik lirik» olarak adlandırılan derlemde yer alır. Gerçekten de, ilk bakışta basit bir gül çiçeği koleksiyonunu anlatan bu şiir, gözden kaçan kadar derin.

Şiirin tam metni:

Güller tarlada koşuyor,
Görünüşte güzelleşiyor,
Ben ise yerle yere durmuşum
Gözümü ayıramıyorum.
Güller tarlada koşuyor,
Çimenin içine saklanmıyor...
Ben de çiçeklerimle yürüyorum,
Çiçeklerle Moskova'ya.

Bakıyorum, bir amca
Hoşça gülümseyerek:
— Harika bir çiçek, harika!
Kaç para veriyorsun?
Ve amca, alıcı sözler söylüyor:
— Anlaştık? İyi?
Para vermiyorum, iki.

Ben ona cevap veriyorum,
Diyorum: — Hayır, hayır,
Gülüm satmıyorum, çiçeklerimi ev götürüyorum.
Veda, amca, anlaştık? İyi?

İlk satırlarda şaşırtıcı bir yöntem görüyoruz: Барто'da güller sadece büyüme değil, «koşuyor». Bu canlandırma, çiçeklere canlılık, özerklik ve neredeyse insan enerjisi verir. Onlar «görünüşte güzelleşiyor», saklanmıyorlar, özgürler. Lirik kahraman olan çocuk, bu manzaraya büyülünmüş. O, yerle yere durmuş, gözünü ayıramıyor. Sonra o da bu dünyanın bir parçası haline gelir: o, gül çiçekleriyle Moskova'ya yürür. Şehir ve doğa buluşur, gül çiçekleri çocuk elinde yer alır, o bu çiçekleri başkentten taşıyan bir çocuk olur.

Ancak hikaye burada bitmiyor. «Amca» adlı tipik şehir karakteri ortaya çıkar — o, çiçeklerde sadece güzelliği değil, bir şeyi satın almak için para görüyor. O para teklif ediyor, gülü satın almak için uğraşıyor, hatta pazarlık yapıyor: «Bir para vermiyorum, iki». Onun için bu sadece satın alınabilir bir şeydir. Ancak çocuk, kararlı bir reddetme veriyor: «Gülüm satmıyorum, çiçeklerimi ev götürüyorum». Bu reddetmede — tüm bir filozofi var. Барто, bazı şeylerin değerinin olmadığını gösteriyor. Gül — bir mallar değil, bir neşe, bir tarla hatırası, bir özgürlük parçası, bir çocukun şehre getirdiği özgürlük parçasıdır. O bu şeyi paraya takas etmek istemiyor.

Eleştirmenler, bu şiirin doğa ve şehir yaşamı arasındaki çatışma temasını araştırdığını belirttiler. Gül, doğal güzellik ve temizliği simgeleyen bir sembol, «tarlada koşuyor», özgürlüğünü ve şehirin kaosundan bağımsızlığını gösteriyor. Çocuk, bu çiçekleri Moskova'ya taşıyan çocuk, iki dünya arasındaki köprü haline gelir. O, bu güzelliğin koruyucusu, bu alçakgönüllü teklifi dinlemeyen bir çocuktur.

Gül olarak sembol, basitlik ve özgürlük

«Güller tarlada koşuyor» adlı şiirde gül, tüm gerçek, kirletilmemiş, özgür olanın bir sembolüdür. O, bakım gerektirmez, saklanmaz, sahte yapmaz. O sadece var. Bu anlamı anlayan çocuk, büyük «amca»'dan daha bilgili olur. Барто, bu şiirde çocuk edebiyatında önemli bir sorunu ortaya çıkarıyor: gerçek değer nedir? ve basit ve açık bir şekilde cevap veriyor: ruhla yapılan, neşe getiren, doğa ve özgürlükle bağlantılı olan şeyler satılmaz.

İlgili, Барто'nun bu şiiri, kendisi tarafından filozofik olarak kabul edilen bölüme yerleştirdiğini gözlemliyoruz. Bu derlemenin şiir adları — « vicdan », «yalnızlık », «kaygı », «insanlık » — kendilerini açıklar. Барто, çocuklarla karmaşık şeyler hakkında konuşmaktan korkmadı ve gül, bu sırayla sadece bir çiçek değil, ahlaki bir rota haline gelir.

Барто'nun gülü gören diğer şiirleri

«Güller tarlada koşuyor» adlı şiir, Барто'nun bu betimlemeye yönelik tek şiir değil. «Çocukluktan Çeviriler» derlemesinde yer alan «Gururlu vaza» adlı bir şiir, gülün beklenmedik bir bağlamda ortaya çıkar. Bu şiirde, dolu yüksek göğüs olan bir vaza, gülü saksıya koyulduğunu şikayet ediyor: «Ben bu tür çiçekler için yaratılmadım!». O, levkoileri sever ve розlara layık olduğunu iddia ediyor. Ancak öğrenci ona mantıklı bir soru soruyor: «Peki, mütevazı gül, sizi değersiz mi?». Ve vaza, haklı bir cevap alıyor: «Vazaların garip alışkanlıkları var!».

Burada gül yine skromluk ve gerçek güzellik sembolü olarak ortaya çıkar. Gururlu vaza, kendini aristokrat olarak gören, gülü kendine değersiz bulan, bu saçma kibirin altında yenen. Барто, gerçek değerin dış görünüşteki parıltı değil, basitlik ve doğallık olduğunu bir kez daha gösteriyor.

«Botanik hastalıklı» adlı şiirde gül doğrudan ortaya çıkmaz, ama hikaye okul botanik dersine dayanıyor. Çocuklar, öğretmenin hastalandığını ve dersi iptal edildiğini sevinirler, ancak sonra vicdanları sızlar. Bu şiir, başka bir konuda, ancak Барто'nun genel olarak doğa ve bitkilerle ilgili çocuk algısını gösterir. Gül, en tanınmış tarla çiçeği olarak doğal olarak bu sıraya dahil edilir.

Барто'nun gülü ile ilgili şiirleri: sonuçlar

Агния Барто'nun adı altında «Gül» adlı bir şiir yok. Ancak bu çiçek betimlemesi, onun şiirlerinde bir ana tema olarak geçiyor. Барто'da gül, her zaman özgürlük, seçim, basitlikte güzellik görmek ve paraya satmak için satmak hakkında. Bu çiçek, şehir kaosuna, alçakgönüllülüğe ve kibirle karşı çıkan bir çiçektir. O, doğanın sesi, duyarlı bir çocuk kalbinin duyabileceği ses.

Барто, doğayı betimlemek için impresyonist değildi, uzun betimlemeler yazmadı. Şiirleri her zaman bir hikaye, her zaman bir diyalog, her zaman küçük bir hikaye ve bir ahlaki öğreti. Bu hikayelerde gül, sadece bir süs değil, tam bir eylem katılımcısı haline gelir. O, çocuğa bir seçim yapmasını sağlar, kibirli bir vazayı yerleştirir, büyüklerin gözünde her şeyin paraya ölçülebileceğini hatırlatır.

Belki de bu nedenle Барто'nun gülü ile ilgili şiirleri bu kadar unutulmaz. Onlarda paftoz, karmaşık alıntılar yok. Basitlik, bu ve sadece bu, ana güç. Aynı şekilde gül.

Permanent link to this publication: