— Selam, gül. Bugün özellikle güzel misin. Çevremde bu kadar çok ot ve karmaşada nasıl bu kadar kraliyet bir görünümü koruyorsun?

— …

— Kalbim ağırken senin yanına sık sık gelirim. Seni dinliyor musun bilmiyorum. Ama senin çiçeklerin, sapın, dişlerin — onlar sonsuzca çözülebilir bir masaldır. Şimdi senin çiçekçığın üzerinde bakıyorum. Hala kapalı, ama içerde bir mucize doğuyor gibi hissediliyor.

— Korkuyu ne kadar biliyorsun? — diyor bana sessizlik. — Dişlerimi göz önünde bulundur. Bu benim savunmam. Ama her gün açılmak için risk alıyorum, ki kimse veya neyin içime dokunabileceği.

— Evet, dişler... Ben de kendi dişlerimi yetiştirdim. Kıskançlıklar ve hırsızlıklar için. Ama onlar yardımcı değil, sadece uzaklaştırıyorlar. Sen nasıl açılmaya karar veriyorsun?

— Güneşe güveniyorum. ve sabah nemine. ve rüzgara. Bazen bir bahçıvan gelir ve beni keser. Ama hala elinde tutan kişiye mutlu oluyorum. Korku, senin güzelliğin sadece senin için değil, başkalarına da verilmesi için anladığında kaybolur.

— Kendimi vermek zor.

— Kendine köklerine bak. Unuttun mu nereden geldin? Yağmurla kokan topraktan. Karanlıktan korkmayan tohumdan, ışığa çıkmak için çıkmak isteyen. Büyüdün. Ayakta durdun. Bu değil mi sevinç için bir neden?

— Sık sık kendimi diğer gülle karşılaştırıyorum. Onların çiçekleri daha büyük, rengi daha parlak. Ama benim…

— Senin rengin eşsiz. İki tane aynı gül yok. Ve "doğru" bir gül de yok. Sadece senin. Senin yapraklarını göz önünde bulundur. Hatta örümcek ağı, ağır bir gözyaşı gibi olan bir damla yağmurdan. Sen var. Bu da bir mucizedir.

— Ama dişlerle ne yapacaksın? Onlar yaklaşmak isteyenleri yaralar.

— Dişler sınırlardır. Herkes senin derinliğine layık değil. Ama kimse yara alarak içine ulaşmak istiyorsa bu senin insanın. Dönme. Korkanlara uzak bir bakış veya hafif bir koku verebilirsin.

— Asla gül olmayı, bir çiçek gibi değil mi, örneğin bir papatya gibi istemez misin? Tümünü sevmek, koparıp fal açmak?

— Tümünü sevmek gökyüzünün işi. Ben kraliçe yolu seçtim. Bu yalnızlıktır. Ama içinde doğru bir şey var. Ben sadece herkese değil, bekleyen ve görenlere çiçek açıyorum.

— Seni teşekkür ederim. Daha hafif oldum. Seni sulayacağım.

— Acele etme. Sadece yanında otur. Ve arıların uğultusunu dinle. Bu da yaşamın bir parçasıdır. bazen konuşmak yerine sadece olmak gerekir. Ben gibi.

— Yarın geri döneceğim. Ne olduğunu anlatacağım.

— Ben bir başka çiçekçik açacağım. Şimdilik.

Bu konuşmadan ne anladık

Gül, sadece bir çiçek değil. Herkesin içinde kendisini gördüğü bir aynadır. Onun suskunluğu, herhangi bir söze daha etkili. Sürüncede dinlemeyi unuturuz. Sessizliği, doğayı, kendimizi dinlemeyi. Gülle konuşmak, sabırlı olmayı öğretir: bir çiçekin açılmasını güçle zorlamak mümkün değil. Mutluluk, toprak, güneş ve sabah neminin hazır olduğunda gelir. Sık sık dişlerden şikayet ederiz, ama unuturuz ki onlar korumamızın bir parçasıdır. Ama çok fazla kapandığımızda, kimse çiçeği göremez. Bahçeye çıkın. Gül yetiştirin. Onlarla konuşun. Onlar kelimeyle yanıt vermese de, şehirdeki gürültüden daha fazla duyabilirsiniz.

Permanent link to this publication: