Annem, 7-9 yaşındaki bir çocuğun görüşünü hazır ve şartsız bir karar olarak uygulama hakkı var mı?

İlköğretim çağındaki bir çocuğun (7-9 yaş) görüşünün şartsız kararlar için temel olup olamayacağı sorunu, yaş psikolojisi, pedagoji, aile hukuku ve etik alanlarının kilit noktalarını etkiliyor. Doğrudan yanıt: Evet, çocuğun görüşünü hazır ve şartsız bir karar olarak görmek hakkı yoktur, ancak son karar alırken onun görüşünü dikkate almak ve saygı göstermek zorundadır. Bu ikilem, iki uç arasındaki bir alanda yer alıyor: çocukların iradesinin göz ardı edilmesi ve yetişkinlikten ziyade çocuklaşmış bir şekilde yetki devredilmesi.

1. Psikolojik yönler: 7-9 yaş çocuğunun kognitif ve duygusal yetenekleri

Bu yaş (ilköğretim çağı) J. Piaget'in «somut işlevler» dönemi. Çocuk artık mantıksal düşünme yeteneğine sahiptir, ancak bu yetenek sınırlı ve görsel çerçevede. İsteklerinin uzun vadeli sonuçlarını tahmin etme ve değerlendirme yeteneği hala oldukça sınırlı.

• Özmerkezlik: Çocuk, erken çocukluk çağına göre zayıflamış olsa da, hala belirgin bir şekilde ortaya çıkıyor. Çocuk, karmaşık durumlar (örneğin, aile bütçesi planlama veya kardeşinin okulu seçimi) sırasında diğer insanların çıkarlarını ve duygularını tam olarak dikkate almakta zorlanıyor.

• Şu anlık ve hedonistik motivasyon: Kararlar genellikle anlık arzu, duygu («şimdi oynamak istiyorum») veya rahatsızlık kaçınma («doktora gitmek istemiyorum, çünkü korkuyorum») tarafından belirlenir, bu da fayda/zarar analizi yerine.

• otoriteye bağımlılık ve sınırlar arayışı: Bu yaş grubundaki çocuk, bilinçsizce yetişkin rehberliğine ve net sınırlara bekliyor. Yetkinin tamamen ona yetki devredilmesi, psikolojisinin bu tür bir yükü taşıyabileceği olmayışı nedeniyle kaygıyı artırır. Bu, «erken yetişkinlik» ve duygusal tükenmişliğe yol açabilir.

Örnek: 8 yaşındaki bir çocuk, korkusu nedeniyle gerekli bir ameliyatı reddedebilir. Çocuğun görüşüne kesin olarak uymak, onun sağlığını tehdit eder. Annenin görevi, ameliyatın gerekli olduğunu kabul ederek, korkuyu aşmasına yardımcı olmak ve nedenin gerekli olduğunu açıklamaktır.

2. Hukuki ve etik sınırlar: Yetişkinin sorumluluğu

Rusya Federasyonu Aile Kanunu'na (madde 63, 64) göre, ebeveynler çocuklarının yetiştirilmesi ve gelişiminden sorumludurlar, onların sağlığı, fiziksel, zihinsel, ruhsal ve ahlaki gelişiminden bakmak zorundadırlar. Onlar çocuklarının yasal temsilcileridir ve çocuklarının hakları ve çıkarlarını savunurlar.

• Çocuğun görüşünü ifade etme hakkı, SK RF'nin 57. maddesi ve Çocuk Hakları Sözleşmesinde güvence altına alınmıştır. Bu hak, çocuğun çıkarlarını etkileyen konuların çözümünde (öğrenim kurumunun seçimi, kurs, dinlenme yeri) zorunlu olarak dikkate alınır, ancak yasalarda üzerine丹юю değil, şartsız itaat olarak öngörülmüştür.

• Çocuğun görüşünü dikkate alma ve sorumsuzluk arasındaki sınırlar: 7-9 yaşındaki bir çocuğa yaşamın önemli sorularının (örneğin, boşanma sonrası ikamet yeri, ciddi tedavi gereksinimi, günlük yaşam ve beslenme rejimi) karar verme yetkisi devredilmesi, popülist yetiştirme tarzı bir formadır ve ebeveynlik görevlerini yerine getirmeme olarak değerlendirilebilir.

3. Şartsız çocuğun görüşüne uyma riskleri

1. Sorumluluk devredilmesi: Çocuğun sözü kanun haline gelen biri, yetişkinlerin rolünü yerine getiremediğini hızla anlar. Bu, endişe, hissetme kaybı ve aşırı sorumluluk hissi yaratır ve nevrotikliğe giden doğrudan bir yoldur.

2. Özmerkezlik ve sosyal uyumsuzluk oluşturulması: İmpulsif isteklerini şartsız yerine getirilen bir çocuk, başkalarını dikkate almayı, pazarlık etmeyi, dayanmak ve çaba göstermeyi öğrenmez. Bu, okul, daha sonra iş gibi herhangi bir topluma entegrasyonunu zorlaştırır.

3. Önemli becerilerin gelişimini kaçırmak: Karar alma, yetişkinin rehberliğinde kademeli olarak gelişen bir beceridir. Her zaman hazır (görüşü) olan bir karar, çocukta alternatifleri analiz etme, «iyi» ve «kötü» arasını tartma, sonuçları için sorumluluk taşırma gibi becerileri öğrenmesini engeller.

4. Güvenlik ve gelişim için risk: Çocuğun görüşü, güvenlik, eğitim, sağlık gibi objektif gereksinimlere karşı çıkmada olabilir.

4. Yapıcı model: Karar alırken görüşü nasıl dikkate almak

Ebeveynin sağlıklı pozisyonu, otoriter olmayan, değil otoriter yetiştirme. Kararı yetişkin alır, ancak karar alma süreci çocuğu da içerir.

• Orantılılık: Soru, çocuğun yaşına uygun olmalıdır. Çocuk, gece yatmadan önce hangi kitabı okuyacağını, hangi tişörtü giyeceğini veya hafta sonu hangi tatlıyı yapacakını seçebilir. Ateşli bir ateşe veya başka bir şehre taşınmak gibi önemli kararlar almak hakkı yoktur.

• Açıklama ve diyalog: Yetişkin, neden bu kararın alındığını açıklamak zorundadır, özellikle bu karar çocuk için geçici bir arzuyla çelişki içeriyorsa. «Anlıyorum ki evde kalmak ve oynamak istiyorsun, ancak sağlığımızı kontrol etmek için doktora gitmemiz gerekiyor».

• Öğrenim amaçlı sınırlı seçenek sunma: Bu, güçlü bir pedagojik araçtır. «Odağını temizleyecek misin?」demek yerine «Oyuncaklarıyla başlayacak mısın yoksa kitaplarla mı?». Bu şekilde çocuk, yetişkinin belirlediği sınırlar içinde kendi etkisini hisseder.

• Emosyonları tanımak, karar değişmezse bile: «Oynama yeteneğini bir saat daha kullanmak istediğini görüyorum, çünkü bilgisayarda oynamak istiyorsun. Kurallarımız böyle. Başka ne ilginç bir şey yapabiliriz?». Bu, çocuğun frustasyonu yaşamasını değil, onu kaçınmaktan kaçınmayı öğretir.

İlginç bir gerçek:» Psikologlar D. Baumrind ve E. MacCoby, yetiştirme stillerini ayırdı. Yetişkinlik ve sıcaklık, diyalog ve görüşe dikkate alma ile yüksek talepleri birleştiren otoriter yetişkinlerin çocukları, en yüksek seviyede kendi kendine düzenleme, sosyal yetkinlik ve akademik başarı gösterir. Çocukların popülist yetişkinlerin (çocuğun iradesine uymaya eğilimli olanlar) genellikle kendini kontrol etme sorunları ve düşük akademik başarıları vardır.

Sonuç

Annenin (ebeveynin) hakkı ve yükümlülüğü, çocuk için güvenlik, sağlık ve uzun vadeli refahı sağlayacak son kararları almakdır. 7-9 yaşındaki çocuğun görüşü, onun ihtiyaçları, duyguları ve gelişmekte olan kişiliği hakkında önemli bir duyulan ve saygı duyulan sinyaldır. Ancak bu, yetişkinin düşünmesi için ham malzeme, hazır bir karar değildir.

Çocuğun görüşünü hazır ve şartsız bir gerçek olarak uygulamak, ebeveynlik sorumluluğundan kaçınmak, çocuğun duygusal gelişimine zarar vermek ve gerekli hissetme duygusunu kaçırmak anlamına gelir. Çocuğa gerçek anlamda saygı göstermek, onun iradesine slayma değil, duydukları diyalog, dürüst sınırlar açıklaması ve sorumluluğun kademeli olarak devredilmesi ile olur, çocuğun bu konuda gerçekten hazır olduğunda.

Permanent link to this publication: