Баухаус uluslararası işbirliği olarak: modernizmin laboratuvarı

Arka plan: uluslararası yaratıcılık utopisi

Баухаус Okulu (1919–1933), sadece tasarım ve mimaride devrim niteliğinde bir olay olmakla kalmayıp, aynı zamanda farklı ülkeler ve kültürlerin temsilcilerinin verimli işbirliği için ilk kez sanat tarihinin tarihinde hedeflenmiş bir ortam oluşturulduğu benzersiz bir sosyal-kültürel laboratuvar haline geldi. Savaş sonrası, yıkılmış ve milliyetçi bir Almanya'da doğan Баухаус, kontekstine karşı kosmopolit bir adımlık oldu ve çeşitli kültürel geleneklerin sentezinin, çağın yüzünü belirleyen yenilikleri doğurduğunu kanıtladı.

Usta ve öğrencilerin uluslararası kompozisyonu

Okulun kurucusu Walter Gropius, "Sanatçı genişletilmiş bir çıraktır" prensibini formüle etti. Bu fikri hayata geçirmek için çeşitli sanat okulları ve ulusal gelenekleri temsil eden öğretmenleri davet etti.

İsviçre: Johannes Itten, öğrencilerin form, renk ve malzeme temellerini öğrendiği benzersiz bir ön eğitim kursu geliştirdi. Yöntemleri derin olarak bireysel ve kısmen onun Mazdaznan (doğu ruhsal uygulamaları) ile ilgilendiğiyle bağlantılıydı.

Rusya: Vasili Kandinsky, teorik çalışmaları ("Nokta ve çizgi düzlemde") ve abstrakt resimleri, Баухаус'a derin bir psikolojiklik ve form ve renk çalışmasına bilimsel yaklaşımı getirdi. Vatandaşı, Lazar (El) Lissitzky, sürekli öğretmemiş olsa da, konstrüktivizm ile olan bağlantıları aracılığıyla okula aktif olarak etki etti.

Macaristan: László Moholy-Nagy, üretim sanatının ve teknolojik dönüşüm gücüne olan inancıyla gelen avangardist, okulun teknolojik kalbi olan malzemeler ve hacim dersini getirdi.

Hollanda: Theo van Doesburg, "De Stijl" hareketinin lideri, resmi öğretmen olmamakla birlikte, Weymar'da neoplastisizm (sabit geometri, temel renkler) ilkelerini aktif olarak yaygınlaştırdı ve öğrencilere rekabet eden bir etki yarattı, Баухаус'ın estetik evrimini expresyonizmden rasyonelliğe teşvik etti.

Amerika Birleşik Devletleri: Alman kökenli Amerikalı sanatçı Lionel Feininger, grafik ve resim çalışmaları, erken dönemde belirli bir plastik dil belirledi.

Öğrenci kadrosu da çeşitliydi: Almanlar dışında, okulda İsviçreli (Max Bill), Avusturyalı, Amerikalı, Macar öğrenciler de vardı. Bu, fikirlerin çarpıştığı ve kesiştiği benzersiz bir yaratıcı ortam yaratıyordu.

Eğitim ve estetikte kültürel geleneklerin sentezi

Баухаус, ulusal katkıların basit bir toplamı değildi. Geni, bu diyalogtan doğan sentezdi.

Rusya'nın konstrüktivizmi + Hollanda'nın neoplastisizmi + Alman rasyonelliği. Konstrüktivistlerden, sanatın sosyal bir projeyi, yeni topluma hizmet eden bir sanat olduğunu fikri geldi. "De Stijl"'den, katı geometrik abstraksiyon ve saf renkle çalışma. Alman Sachlichkeit (işlevsellik, maddiyat) geleneği ise metodolojik disiplini sağladı. Sonuç olarak, Вильгельм Вагенфельд'in (şekil lakinç, seri) masa lambası veya Марианна Брандt'in (geometrik küre ve silindirlerle oynama) çay makinesi gibi sembolik nesneler ortaya çıktı.

Doğu meditasyonu + batı işlevselliği. Itten'in iç solunum egzersizleri ve eski ustaların analizini içeren kursu, Moholy-Nagy'nın teknokratikçiliğine karşı çıktı gibi görünse de, bu çatışma denge yarattı: öğrenciler sadece malzemeyle nasıl çalışılacağını değil, aynı zamanda onun doğasını anlamayı da öğrendi ve bu, işlevsel dürüstlükle estetik olan nesnelerin yaratılmasına yol açtı.

Ulusal el sanatları + endüstriyel üretim. "Dona ulusal" sanat (örneğin, ulusal oyuncak veya köylü mobilyası) ilgisine ve geniş çaplı endüstriyel üretim yönüne olan ilgi, özellikle Gunta Stölzl liderliğindeki dokuma atölyesinde görüldü. En eski el sanatları teknikleri, abstrakt ve tamamen modern tekstil eserlerinin yaratılması için kullanıldı.

Sosyal deney: yaşam olarak Gesamtkunstwerk

İşbirliği, ders odalarının sınırlarını aşardı. Okul, uluslararası bir komün olarak yaşardı. Öğrenciler ve ustalar, bayramları birlikte kutlardı, kostümlü geceler düzenlerdi ("Metal Festivali", "Beyaz Saçlı Festivali"), spor ve tiyatro (Oskar Schlemmer) yaparlardı. Schlemmer'in insanı abstrakt bir "uzaydaki forma"ya dönüştüren tiyatro sahneleri, Баухаус'ın ideallerinin doğrudan yansımasıydı ve kolektif çabalarla yaratılırdı. Bu ortak yaşam, sadece ulusal değil, aynı zamanda ustayla öğrenci arasındaki hiyerarşik sınırları da ortadan kaldırdı ve yeni bir yaratıcı topluluk modeli oluşturdu.

Zorunlu diaspora ve küresel etki

1933 yılında naziler tarafından kapatılan Баухаус, trajik ama kaçınılmaz olan uluslararası projenin sonucu olan diaspora'ya yol açtı. Öğretmenler ve öğrenciler, dünyaya dağıldılar ve onun fikirlerinin apostolları oldular.

Walter Gropius, Marcel Breuer, Mies van der Rohe, László Moholy-Nagy, Joseph ve Anni Albers, ABD'ye göç ederek (Harvard, Illinois Teknoloji Enstitüsü) ve Chicago'da "Yeni Баухаус"'u kurmalarını sağladı.

Max Bill, İsviçre'de okulun ilkelerini grafik ve endüstriyel tasarım alanlarında geliştirdi.

Отти Бергер, Yugoslavya'ya geri döndü.

Bu küresel göç, yerel Alman okulunu XX yüzyılın mimarisi ve tasarımı alanında uluslararası tarzın temel taşına dönüştürdü. Sonraki etkiler, İsrail'in "Beyaz Şehir"i Tel Aviv'de, savaş sonrası Skandinav tasarımı ve hatta metabolizm arquitetürü'nün Japon mimarisine kadar uzanıyor. Bu, Weymar, Dessau ve Berlin'de tohumlanan bu kosmopolit tohumun doğrudan bir sonucudur.

Баухаус, farklı kültürel güçlerin yaratıcı özgürlük ve sosyal deney atmosferinde hedeflenmiş bir şekilde birleşmesinin, kaliteli yeni, yaşayabilir ve etkili bir paradigma oluşturabileceğini gösteren benzersiz bir örnekti. Bu, sadece bir sanat okulu değil, aynı zamanda başarılı bir uluslararası işbirliği modeliydi ve modernizmin aslında uluslararası olduğunu kanıtladı. Mirası, sadece sandalyeler, binalar ve şрифler değil, aynı zamanda kültürler arası diyaloğa tabi olarak, yeni bir nesne ortamı yaratma amacıyla yeni bir insan için yeni bir ortam oluşturma hedefine hizmet eden güçlü bir tarihi örnek de içerir.

Permanent link to this publication: