Meşe. Çoğu için bu ağaç sonbaharın sembolü, Kanada'nın arması, kayak ve mobilya malzemesi. Ancak azınlık, meşenin ayrıca tam bir gıda ürünü olduğunu düşünür. Evet, sadece tatlı şerbet değil. Praktik olarak hepsi yemek için kullanılabilir: suyu, tohumları ("helikopterler"), genç yaprakları ve hatta kabuğun iç katmanı. Meşe doyurabilir, içebilir ve tedavi edebilir. İnceleyelim, nasıl ve neyle.

Meşe şerbeti: sıvı altın

Meşenin en tanınmış gıda ürünü şerbet. Bu, şekerli meşe (Acer saccharum), siyah ve kırmızı meşe sularından elde edilir. Toplama sezonu, hala soğuk gecelerine ve ılıman günlere sahip erken bahar. Stılda bir burun yerleştirilir, suyu süzgece düşer. Şeffaf, hafif tatlı suyu kaynatılır - 40 litre 1 litre şerbet elde edilir. Meşe şerbeti şekeraz, fruktoz, glukoz, aynı zamanda manganez, demir, kalsiyum, potasyum içerir. Glikemik indeksi beyaz şekerden düşüktür (54 yerine 65). Antioksidanlar (fenolik bileşikler) içerir, bu da iltihaplarla mücadeleye yardımcı olur. Kanada ve ABD'de şerbet renk ve tatına göre sınıflandırılır: altın rengi (nazik)den çok koyu (doğru, kahve tonlu)ye kadar. Pastacılıkta, şerbetleme, kokteyllerde kullanılır, blinlere dökülür, soslara eklenir. Fayda: manganez metabolizma için önemlidir; demir bağışıklık için; kalsiyum kemikler için. Zarar: bu hala şeker, bu yüzden diyabetiklere dikkatli olunması gerekiyor.

Meşe şekeri ve meşe pastası

Şerbetin daha fazla kaynatılması, su neredeyse tamamen buharlaşana kadar, meşe şekeri elde edilir. Sert, tatlı, karamel aromalı. Bu, toz haline getirilip normal şeker olarak kullanılabilir. XIX yüzyılda Kuzey Amerika'da meşe şekeri tröst şekeri daha ucuzdu ve önceden saklandı. Bugün bu bir lüks. Meşe pastası (veya yağı) şerbetin yumuşak top haline gelmesi (112°C) ve ardından yoğun bir şekilde karıştırılmasıyla elde edilir. Konsistans - pastalıklı, yoğun bir bal gibi. Bu, tostlara sürülür, tatlılara eklenir. Gıda değeri: aynı mineraller, ancak yoğunlaştırılmış. Kalori - yaklaşık 350 kcal 100 g (şerbetin 260'na karşı).

Helikopterler (kanatlılar) - unutulmuş atıştırmalık

Erken bahar - başlangıç yazında meşelerde meyve-kanatlılar olgunlaşır, havada döndüren "helikopterler". Birçok meşe türünde ( sivri yapraklı, tarlalı) tohumlar yenebilir. Tohumlar gençken toplanmalıdır, zira kabuk sertleşmemiş. Taze olarak tüketildiğinde ekşidir, bu yüzden termal işleme gerektirir. Tohumlar tuzlu suda 5-10 dakika blanş edilir, ardından yağlı bir tavada ve sarımsakla kızartılır. Tadı, erişte veya keshyu benzer. Yoksul yıllarda (örneğin, savaş sırasında) tohumlar meşe unu olarak kullanıldı ve ekmeklere katıldı. Gıda değeri: protein (yaklaşık %15), yağlar (%5-7%), karbonhidratlar (%10), aynı zamanda B grubu vitaminleri. Meşe tohumları az miktarda homosistein içerir, bu da fazla tüketildiğinde zararlı olabilir, bu yüzden onları kilogramlarca tüketmemelisiniz.

Genç yapraklar - erken yeşil

Erken bahar, meşe yaprakları sadece açılmaya başladığında ve henüz sertleşmemişken, salata yaprakları olarak kullanılabilir. Tadı hafif, hafif yapışkan, salatalık tonlu. Salatalara, çorbalarına, kek dolgularına eklenir. Besin değeri: 100 g başına 30 mg C vitamin, karoten, rutin (damarları güçlendirir). Önemli: meşe jaseneli (amerikan) yapraklarını toplamamak gerekir - bu yapraklar zehirli maddeler içerebilir. Daha iyi sivri yapraklı veya tarlalı meşe almak. Tüketmeden önce genç yapraklar, ekşiliği ortadan kaldırmak için kaynar suyla yıkanmalıdır. Köy hekimliğinde meşe yaprakları demliği, karaciğer iltihabı ve böbrek taşları (idrar söktürücü olarak) için kullanılır.

Meşe kabuğu ve kabuk tabakası - hayatta kalma ekmek

Meşenin iç katmanı (kabuk tabakası) yenebilir. Bu, bahar aylarında, ağacın su akışına başladığı zamanlarda toplanır. Kabuğu dış tabakadan ayrılır, kabuk tabakası kurutulur, un haline getirilir veya taze olarak yenir. Tadı hafif tatlı, fındık tonlu. Kuzey Amerika yerlileri meşe kabuğunu karbonhidrat ve selüloz kaynağı olarak kullandılar. Aşırı durumlarda (ormanda kaybolma) meşenin iç kabuğu açlıktan kurtulabilir. Ancak unutmayın: kabuğu çıkarırken ağacı öldürebilirsiniz, bu yüzden aşırıya kaçmayın.

Diğer şekerli şerplerle karşılaştırma

Meşe şerbeti sıkça bal, agava, topinambur şerbeti ile karşılaştırılır. Meşe'nin avantajları: düşük glikemik indeks, manganez ve riboflavin içerir, saklanırken şekerlenmez. Dezavantajları: pahalılık (Kanada dışında). Baldan farklı olarak, meşe şerbeti veganlar için de tüketilebilir (hayvansal olmayan). Agava şerbeti daha tatlı, ancak bazılarında gaz yapıcı etkisi olan fruktan içerir. Meşe şerbeti, 2 tip diyabetikler için de iyi bir sağlıklı şekerleme seçeneği (dosisle de olabilir). Antioksidanlar açısından meşe, koyu baldan geri kalır, ancak beyaz şekerden önde.

Kulinasyonda meşenin kullanımı nerede

Meşe sirkesi (fermente edilmiş su), nadir bir üründür. Fransa'da salata soslarına eklenir. Meşe yağı (soğuk sıkma tohumlarından), omega-3 ve omega-6'da iyi bir oran içerir. Ancak endüstriyel üretimi zor. Meşe fıstıkları (kızarmış kanatlılar), Japon mutfağında bir lüks. Onigiri'ye eklenir. Kore mutfağında yapraklar fermante edilir, "meşe kimchi" elde edilir. Rusya'da hala egzotik, ancak talep artıyor.

Tedbirler

Her meşe türü aynı derecede faydalı değil. Bazı türlerin (sahte platano meşesi) tohumları, kusma yapıcı alkaloidler içerir. Daha iyi şekerli, sivri yapraklı, tarlalı meşe tutun. Şehirlerde ve yol kenarlarında toplanan kabuk ve su, ağır metaller içerebilir. Eğer arı polenine alerjikseniz, meşe şerbetine karşı da alerji olabilir (rar, ama olur). Bir yaşına kadar çocuklara meşe şerbeti vermemek, botulizma riski nedeniyle.

Meşe sadece sonbaharın güzelliği değil. Sağlık hazinesidir. Şerbet, şeker, tohumlar, yapraklar, kabuk - hepsi kullanılabilir. Doğal ürünlerle ilgi duyan çağda, meşe şerbeti önemli bir yer tutar. Klon tohumlarını tatmadınız mı? Belki de gıda deneyimlerinizi genişletme zamanı geldi.

Permanent link to this publication: