Marshalsea borçlu hapishanesi'nde usullar: Victorian Anglia'nın mikrokosmu sosyal anatomisi

Arka Plan: Hapishane olarak toplumsal bir kurum ve edebiyat laboratuvarı

Charles Dickens'in 1855-1857 yılları arasında "Küçük Dorrit" romanında (The Marshalsea Prison) tanımlanan Londra Southwark'taki borçlu hapishanesi, sadece bir hapis yeri değil, kendi hiyerarşisi, ekonomisi, ahlakı ve patolojileri ile Victorian toplumunun tam bir modelidir. Babası John Dickens'in 1824 yılında birkaç ay boyunca burada kaldığı için, Dicken'in buranın usullerini iyi bilmesi şaşırtıcı değildir. Tanımı, sadece bir fotoğrafik rapor değil, sanatsal bir forma bürünmüş mükemmel bir sosyolojik analizdir ve borçlu hapishanesi kurumunun insan ilişkilerini nasıl bozduğunu ve "hapis içindeki toplum"un bir sapkın versiyonunu nasıl yarattığını açığa çıkarır.

1. Hiyerarşi ve toplumsal sınıflandırma: "aristokratlar" ve "sokak köpekleri"

Dickens'in resmiyle Marshalsea, dış dünyanın sınıf yapısını yansıtarak net bir şekilde sınıflandırılmıştır.

"Diplomat borçluları" (The Collegians). Bu en üst tabakadır. Nispeten iyi odalarında otururlar, dışarıdan gelen kaynaklara sahiplerdir, hapishane pubinde yiyecek ve alkol satın alabilirler, hatta yeterli para ve bağlantılara sahipseniz, ziyaret hakkı ve hatta geçici bir kefaletle kısa süreli serbest kalma hakkı elde edebilirler. Onların borçları genellikle büyüktür ve menşei nispeten soyludur. Onlar, rüya gibi sosyal sohbet ritüellerini destekleyerek bir kulüp yaratırlar, ancak bu rüya zayıf bir felaketin temelinde yatmaktadır. Ana karakter William Dorrit, "Marshalsea'nın babası", yıllarca "diplomat borçlusu" statüsünü yetiştirir ve bu, kolektif psikolojik savunma bir formudur.

Yoksul sakinler (The poor side). Bu, mahkumların temel kısmıdır, yoksulluk, açlık ve umutsuzluk içinde yaşarlar. Onların borçları küçük, ancak borçlarını ödeme ve hatta hapishane "rahatlığı" sağlama için kaynakları yoktur. Onlar, "aristokrasi"nin üzerinde oynayan bir fondur. Dickens, hapishane içindeki yoksulluğun dışarıdaki yoksulluktan daha kötü olduğunu vurgular, çünkü umut bırakmaz.

2. Ekonomi ve bağımlılık sistemi: hapishane olarak işletme

Marshalsea, kara pazar ekonomisi olarak işler.

İlginçlik satışı. Hapishane yönetimi (hapishane müdürü, yardımcıları), devletten değil, mahkumlardan gelir elde eder. Paranızla daha iyi bir oda, yiyecek, şarap, ziyaret hakkı ve yeterli para ve bağlantılara sahipseniz, geçici bir kefaletle kısa süreli serbest kalma hakkı satın alabilirsiniz. Bu, hapishane müdürünün iyileştirme veya serbest bırakma değil, ödeme yeteneği olan borçluların uzun süreli tutulmasına ilgi duyması olan bir sistem yaratır.

Dış dünyaya bağımlılık. Mahkumun hayatta kalması, akrabaları veya arkadaşlarının parayı ve yiyeceği getirmesine bağlıdır. Emy Dorrit ("küçük Dorrit"), hapishanede doğan, sadece babası için değil, birçok sakin için de "korumalık" olan bir "angel" haline gelir, kenar işlerinde çalışarak onları destekler. Bu, normal aile rollerini tersine çevirir: çocuk, babasını değil, babasını besler.

Borç psikolojisi olarak sonsuz bir durum. Usullerin anahtarı, hapishaneyi ev olarak alışkanlık haline getirmektir. Uzun süreli hükümlüler, Dorrit-yaşlı gibi, Marshalsea'yı tek olası gerçek olarak alırken, dış dünyayı bir tehdit olarak algılar. Hapishane, onların iradesini ve bağımsız yaşama yeteneğini alır, patolojik bir rahatlık bölgesi yaratır.

3. Ahlak ve psikolojik bozukluklar

İçgörü ve "yüzü koruma" kültürü. Uygun bir durum olmasına rağmen, "diplomat borçluları" sosyal normları sürdürmekle meşguldürler. Onlar, "davalar" (ki bu yalancıdır) düzenler ve yeni mahkumlardan ve kendilerinden kendi yoksulluklarını gizlemek için dikkatlice saklanırlar. Yalan ve kendini aldatma, günlük yaşamanın temelidir.

Utanc ve toplumsal ayıplama. Dickens için hapishane, sadece fiziksel değil, aynı zamanda ahlaki bir hapsolmadır. "İyi ailelerden" gelen mahkumlar, ateşli bir utanc duyarlar. Bu utanc, genellikle suçsuz olanlara yansıtılır: William Dorrit, kızı Emy'yi "utanıcı" bir ilişki ve "gerçek durumlarını" hatırlatan iş için taciz eder.

Çinlilik ve pasiflik. Uzun süreli hükümlülük, umudu ve girişimi öldürür. Birçok sakin, pasiflik, içki içme veya küçük entrikalar içinde derinleşir. Yaşam durur, zaman anlamını yitirir. Dickens, hapishanenin sadece bedeni değil, aynı zamanda ruhunu da bozduğunu ve insanın eyleme geçme yeteneğini çıkararak gösterir.

4. Dış dünyayla karşılaştırma: hapishane olarak metafor

Dickens, Marshalsea'yı genel Victorian toplumuna paralel getirir.

"Hapishane psikolojisi" dışarıda. Hapishanedeki karakterler (örneğin, Miglslar ailesi) genellikle Marshalsea'daki hükümlülere göre ruhsal olarak daha özgürdür. Ancak, "serbest" karakterler (örneğin, Yerel İdare Yönetimi'ndeki memurlar) de bürokratik ve sosyal normların kötücülüğüne esir kalmışlardır, bu da hapishane duvarları kadar şiddetlidir.

Sistemin eleştirisi. Marshalsea'nın tanımı, haksız bir borç hukuku sisteminin eleştirisi olarak, yoksulluğu suç olarak değil, yoksulluğu cezalandıran ve insanın kazanma ve ödeme yeteneğini çıkararak durumunu kötüleştiren bir sistemdir. Dickens, insanın 10 sterlini geri ödeyemeyeninin yıllarca hapishanede bozulduğunu ve ek maliyetler biriktirdiğini ve son serbest kalma şansını kaybettiğini gösterir.

Sonuç: Usuller olarak toplumsal hastalığın belirtisi

Charles Dickens'in Marshalsea borçlu hapishanesindeki usulleri, Victorian toplumunun suçlarının hipertrofi edilmiş bir yansımasıdır: ikiyüzlülük, parayı ve sosyal statüyü kutsal sayma, acıya karşı ilgisizlik ve parazit bürokrasi. Hapishane, sadece demir parmaklıkların değil, aynı zamanda borç, yoksulluk, kibir ve toplumsal görüşten korku nedeniyle ortaya çıkan esaretin güçlü bir metaforudur. Dickens, Marshalsea'nın sadece tarihsel bir yer değil, aynı zamanda insanın en mantıklı kurumlarından biri olan cehennemi yaratma yeteneğinin ebedi anıtı olarak yaratmıştır. Bu şekilde, Dickens'in Marshalsea'sı, borç hukuku yasalarının reforme edilmesi ve kötü üne sahip borçlu hapishanelerinin kapatılmasına yol açan toplumsal baskının önemli bir faktörü olmuştur.

Permanent link to this publication: