Soutine ve Modigliani: Monparnasse'deki reddi kardeşler

Giriş: mitolojikleştirilmiş yabancılaşmışlar birliği

Haim Soutine (1893–1943) ve Amedeo Modigliani (1884–1920) arasında kurulan dostluk, Paris Okulu tarihinin en belirgin ve dramatik sayfalarından biridir. Onların ilişkileri, bohem yoksulluğu, karşılıklı destek ve yaratıcı ateşle dolu efsanelerle örtülen ilişkiler, kişisel sempati ve kaderin ortaklığı stilistik farklılıkların üstünde güçlü olan klasik bir sanatsal kardeşlik örneğidir. Onların birliği, 1910'lu yılların heroik ve trajik Monparnasse'sinin sembolü haline geldi.

Toplantı bağlamı: «Arı Sığırlığı» ve yoksulluk olarak doğa

Soutine ve Modigliani, 1915–1916 yılları arasında Paris sanat yaşamının merkezi olan Monparnasse'de tanıştılar. Her ikisi de (Modigliani İtalya'dan, Soutine Rus İmparatorluğu'ndan) göçmenlerdi, Musevi, yoksul ailelerden gelenlerdi, yabancılaşmış Fransızca konuşanlar ve yoksulluk sınırında yaşarlardı. Soutine, ünlü sanatçılar kızakları «Arı Sığırlığı'nda (La Ruche) yaşıyordu, burada antisanitasyon ve soğuk hüküm sürse de yaratıcı enerji kızardı. Modigliani, tanınmış çizimleri ve heykel deneyimleriyle tanınmış, huzursuz ve tüberküloz ve alkolizmi çeken bir figürdü. Modigliani, daha yaşlı ve çevreye daha entegre olan, kapalı, garip ve tamamen yaşamaya alışamamış Soutine'ı koruma altına aldı.

Dostluk karakteri: koruyucu ve proteje

Onların dostluğu «öğretmen-öğrenci» modeline dayanıyordu, ancak saf sanatsal açıdan Soutine hızla bağımsızlığını kazandı.

Materyal ve manevi destek: Modigliani, Soutine'ı kendi marchanlarına (örneğin, Leopold Zborovski'ye) tanıttı, müzelerde (özellikle Luvr'da, burada her ikisi de Rembrandt, Goya ve El Greco'ya hayran kaldılar) gezdirdi ve onu dünya yaşamına yaklaştırmaya çalıştı, ancak bu başarılı olamadı - Soutine, kıyafetindeki deliklerden ve tavırlarından utanırdı.

Koruma ve kardeşlik: Modigliani, bilinen skandalları ve öfke patlamalarıyla tanınmış, sessiz Soutine'ı alaycılıklar ve saldırılardan korudu. Onlar sık sık «Rotonda» veya «Kupol» kafelerinde birlikte görülürdü, burada Modigliani içki içiyordu, Soutine ise sessizce yanında otururdu.

Efsanevi portre: 1917 yılında Modigliani, en tanınmış portrelerinden birini Soutine'a yaptı. Hücreli gözleri, Mодильяни'nin karakteristik tarzında: uzatılmış, akıcı çizgiler, minik boş gözler, rafine bir soyutluluk. Ancak pozda sinirsel bir gerilim hissedilir, kol karnında sıkıca sıkılmış eller, modelin endişe ve gerginliklerini ortaya çıkarır. Bu portre, dostluklarının ana görsel belgesi haline geldi.

Sanatsal çakışmalar ve farklılıklar

Yakınlıklarına rağmen, sanatsal dünyaları radikal olarak farklıydı.

Modigliani: çizgi ve forma.

Güzellik ve uyum kültürü: Modigliani, kendi «çirkinliği»nde bile mükemmel, müzikal oranlar aradı. Kaynağı - antik arkaika, Afrika heykeli, trisento sanatı.

Grafik başlangıç: Sanatçılığı - renk dolu ince bir çizgi. Kontur hakim, forma tamamlanmış ve heykelsel.

İnsan olarak evren: Tüm portrelerine geçiren kanon - uzatılmış boylar, minik elmacık gözler, küçük pıhtılı dudaklar - aracılığıyla, melankolik, içsel olarak odaklanmış figürler oluşturdu.

Soutine: madde ve ifade.

Gerçek ve duygusal kültür: Soutine, uyumu değil, varoluşsal anlam ilgilendiriyordu. Kaynağı - barok, özellikle Soutine, ışık ve psikolojik çalışmayı öğrendiği Rembrandt.

Resmin güzelliği olarak: İçin en önemli renk ve dokuydu. Forma, yoğun, pastozlu boya kalıntısından doğar, sık sık duyguların baskısı altında bozulur.

İnsan olarak doğa parçası: Portreleri - sinirsel enerji yoğunluklarıdır. Çizgiler gülüş veya acılarla bozulur, vücut - genel bir kalemlerin döngüsünün bir parçasıdır. Tipaj yaratmaz, modelin sinirlerini çıkarır.

Ortak: Her ikisi de portre ve çıplaklık türünde çalıştı, abstraksiyonu ve kübizmi reddederek, figüratifliğe sadakatle kalmıştır. ve figüratifliğin kriz döneminde. ve en önemlisi, her ikisi de sanatı estetik olarak değil, anlatım ve açıklama olarak görmüşlerdir.

«Kırmızı merdiven»: gerçek ve efsane

En belirgin efsanelerden biri Soutine ve Modigliani ile «Kırmızı merdiven Kan-Sur-Mer» tablosu arasında bağ kurar. Apokrif tarihe göre, Modigliani, açlıktan çeken Soutine'a işini satmasına yardımcı olmak için, tabloya iki küçük figür çizerek peyzajı «yaşatmak» iddiasında bulunmuştu. Sanat bilimcileri, bu iddiaların efsane olduğunu düşünüyor: stilistik olarak figürler, o dönemin Soutine'ın kalemindendir. Ancak bu efsane, Modigliani'nin Soutine'a düzenli katarak karışıklığı ve «satılabilirlik» kat eden koruyucu olarak algılanmasını yansıtır.

Modigliani'nin ölümü ve bunun Soutine'a etkisi

Modigliani'nin Ocak 1920'de tüberküloz menenjitinden vefat etmesi, Soutine için en ağır darbe oldu. Onlarca insanın arasında, arkadaşını son yolculuğa uğurlayan az sayıdaki kişiden biri oldu. Bu kayıp, onun yalnızlığını daha da derinleştirdi. Ancak bu olaydan kısa bir süre sonra, Soutine'ın kariyerinde bir «yükseliş» başladı: Amerikalı koleksiyoner Albert Barnes, onun yaklaşık 50 çalışmasını satın aldı. Paradoxik bir şekilde, Modigliani'nin, Soutine ile dünyayı bağlayan bağlantısının kaybolması, Soutine'ın profesyonel tanınmanın elde edilmesiyle çakıştı.

Dostluğun sanat tarihi üzerindeki mirası

Onların birliği, derin bir iz bıraktı:

«Kaderli sanatçı» imajı: Modigliani-Soutine çifti, trajik, açlıktan çeken, ancak tutkulu bir sanat genci olarak daha sonra masumlaştırılan kaderli bir gencin arketipi haline geldi.

Karşılıklı zenginleştirme: Stilleri karışmadı, ancak sürekli diyalog, belki de Soutine'ın form duyusunu ve Modigliani'nin son çalışmalarındaki daha fazla resim özgürlüğüne ilgisini keskinleştirdi.

Dokumenter değer: Portreler, mektuplar (az sayıda) ve çağdaşların anıları (örneğin, Modigliani'nin karısı Jeanne Hebuterne, ticaretçi Leopold Zborovski) benzersiz insan ve sanatsal ilişkileri kaydetti.

Sonuç: iki yalnızlık

Soutine ve Modigliani'nin dostluğu, stili benzerliği değil, derin varoluşsal akrabalık bir hikayedir. Onları, dünyada yabancılaşmış ve sadece sanat ve birbirlerine dayanarak destek bulan yabancılaşmışların ortak kaderi birleştirdi. Modigliani, kendi kenarında dengede kalarak, Soutine'ı dünyaya sokmaya çalıştı, Soutine ise tamamen fanatik bir resim tutkusuyla, ortak yollarının varoluş haklarını doğruladı.
Onlar, bir olayın iki kutupunu temsil ediyor: Modigliani - trajik bir estet, Soutine - şiddetli bir vizyoner. Onların birliği, Paris bohemisinin cehenneminde kısa ama parlak bir insan dayanışması patlaması oldu, ve onların yaşamları - kişisel trajedinin ve kardeşliğin, yüzyıllar boyunca yaratıcı evrenlerin yaratıcısının ötesinde yaşayan sanatsal evrenlerin doğuşunun bir örneği olarak dikkat çekti.

Permanent link to this publication: