Снегурочка Дед Мороз'un yanında zorunlu mu? Folklor kahramanından kültürel arketipe evrim

Arkaik ve modern dихотомisi: Giriş

Снегурочка'nın Dед Мороз'un yanında bulunmasının zorunluluğu sorusu, kültürel semiyotik, mitopoetik ve sosyal mühendislikin derin katmanlarını etkiliyor. Bu sorunun cevabı belirsizdir ve üç açıdan analiz gerektirir: tarihsel-folklorik, ideolojik (sovyet) ve modern psikoloji-pedagojik. Снегурочка - benzersiz bir kültürel fenomen: çiftin "küçük" karakteri olmasına rağmen, o, Rus yeni yılı ritüelinin ulusal özgünlüğünün anahtar bir işareti olarak hizmet eder ve onu Batı modeliyle karşılaştırırken tekli Santa Claus'tan ayırır.

1. Folklor kökenleri: Bağımsız mitolojik temalar

İlk başta Dед Мороз ve Снегурочка farklı mitolojik ve edebi plakalarda varlıklarını sürdürmüş ve birbirleriyle bağlantılı değillerdi.

• Дед Мороз (Морозко) - Slav folklorunun arkaik bir karakteri, kışın ruhu, soğuk ve aynı zamanda hediye verici (masallarda - iyi kızlara hediye veren). Bu sert, yalnız kış doğasının sahibi.

• Снегурочка - yazar yaratımıdır. Onun prototipi - otların canlandığı, bahara ulaştığında eriyen bir Rus halk masalı karakteridir. Ancak kanonik образ А.Н. Островский tarafından 1873 yılında aynı adlı oyunda yaratıldı, burada Снегурочка - Bahar ve Мороз'un kızı, insanların sevgisine yönelmek isteyen. Burada o - Мороз'un kızı, değil torunu ve kış-bahar mitolojik mitinin bağlamında var oluyor. 19. yüzyılın yeni yılı ritüeline herhangi bir bağlantısı yok.

İlginç bir gerçek: Н.А. Римский-Корсаков'un (1882) operatik versiyonunda Снегурочка - ölümcül güneş ışığından ölen trajik bir kahramandır, bu da yazın gelmesi için gerekliydi. Bu "ölü ve yeniden dirilen tanrı" arketipi, neşeli yeni yıl kutlamalarına yabancıdır.

2. Sovyet sentezi: Duetin doğuşu

Onların birliği, yalnızca 1930'lu yılların Sovyet kültürel politikasının bir ürünüdür. Yeni Yıl'ın (1935) laik ve ailevi bir bayram olarak rehabilite edilmesinin ardından, Dед Мороз'un yalnız başına çocuklar için korkutucu, sakallı bir yabancı olarak algılanabileceği düşüncesi hafifletilmesi gerektiği gerekti.

• Psikolojik fonksiyon: Снегурочка'nın ortaya çıkışı bu sorunu çözmeyi sağladı. Genç, iyi, güzel eşlik eden bu karakter, emosyonel bir aracı ve güvenlik garantörü olarak hizmet etti. Oynayabilecek, dans edebilecek, şarkılar dinleyebilecek, Dед Мороз'un statüsal, biraz uzak duran ana hediye verici rolünü korurken. O, çocuk dünyası ile güçlü, ama iyi büyücü arasında bir araçtır. O, büyük ve güçlü büyücünün yanında korkusuz olmayı öğrenen çocuklar için destek olur.

• Ideolojik fonksiyon: "Eski + genç kız" çifti cinsel bağlamdan yoksun (bu dede ve torunu) ve nesiller arası devamlılık, kolektivizm ve aileviyet ideallerini temsil eder, bu da Sovyet doktrinine mükemmel bir şekilde uygundur. Снегурочка "kendi" idi, neredeyse bir pioner, masal kostümünde.

• Resmi kurumsallaştırma: Duetin kanonu, ilk Sovyet Yule'larında, Sovyetler Birliği evlerinde, çocuk edebiyatında (S.Я. Маршак, А.Л. Барто'nun şarkıları) ve daha sonra sinemada (1952 yılında "Снегурочка", 1964 yılında "Морозко", ancak o zaman Dед Мороз ile bağlantılı değil) pekiştirmişti. 1937 yılından itibaren onlar birlikte kartallarda görünmeye başladılar.

3. Modern bağlam: Fonksiyonel zorunluluk veya anachronizme mi?

Bugün Снегурочка'nın zorunluluğu, ideoloji değil, mevcut kulültürel gelenek ve pratik gereklilikler nedeniyle doğrudur.

Onun zorunluluğuna karşı olan argümanlar:

1. Psiholoji-pedagojik: 3-7 yaş arası çocuklar için Снегурочка'nın varlığı kritiktir. O, psikanalizte D.В. Винникot tarafından tanımlanan geçiş nesnesidir, büyük ve güçlü Dед Мороз'un önünde korkusuz olmayı öğrenen çocuklar için destek olur. O, oyunun tonunu belirler, diyalog kurar, destek sağlar. O olmadan, çocuklar için senaryo dinamik olmaz ve resmi hale gelir.

2. Senaryo-dramaturjik: Modern kutlamalarda Снегурочка sıkça rejisyöncü ve kutlama sunucusu rolünü üstlenir: oyunları organize eder, çocukları dağıtır, Dед Мороз'un hediyeler hazırlarken oynar, ayrı numaraları tek bir eyleme bağlar.

3. Kültürel kimlik: Duet, tanınmış ulusal marka olup, Rus yeni yılıyı Santa Claus ile karşılaştırırken küresel bayramdan ayırır. Снегурочка'nın reddi, kültürel kodun zenginliğini azaltır ve küreselleşmeye teslim olur.

Снегурочка'nın zorunluluğuna karşı olan argümanlar:

1. Tarihsel şartlılık: Yukarıda gösterildiği gibi, onların birliği, XX yüzyılın gelişmiş bir icadıdır.

2. Yaş adresasyonu: Öğrenciler ve yetişkin bayram etkinlikleri için "Dед + Снегурочка" paradigması geçersiz olabilir. Burada Dед Мороз solo veya başka bir çevrede (örneğin, masal orman canlıları ile) performans gösterebilir.

3. Regional ve yerel uygulamalar: Bazı profesyonel veya kurumsal senaryularda, şovun değil çocuk ritüeline odaklanılan senaryularda Снегурочка bulunmayabilir.

Sonuç: Снегурочка olarak sistem oluşturucu bileşen

Bilimsel açıdan, Снегурочка artık sadece bir edebi karakter olmaktan çıkıp, yeni yıl ritüelinin belirli psikolojik ve senaryo fonksiyonlarını yerine getiren yapısal bir bileşen haline geldi. Onun "zorunluluğu" mutlak değil, durumsal ve bağlamsal bir karakterdir.

Geleneksel çocuk yeni yılı kutlamaları için rusça dilinde kültürel ortamda onun varlığı gerekli ve fonksiyoneldir. O, psikolojik rahatlık sağlar, eylemin dinamikliğini belirler ve ulusal mitopoetik geleneği ile canlı bir bağlantı kurar, bu da neredeyse yakın geçmişte oluşturulmuş olsa bile. Bu nedenle, Dед Мороз ve Снегурочка çifti, rastgele yan yana gelmek yerine, gelişmiş erkek/kadın, büyük/küçük, güçlü/erişilebilir bir bireysel karşıtlık olarak mevcut olmuştur, bu da hoşgörülü ve tanınabilir bir bayram büyüsü sistemi oluşturur, bu da derin sosyal ve psikolojik ihtiyaçlara yanıt verir. Onun dayanıklılığı, bu birliğin etkinliğini ve kültürel değerini kanıtlar.

Permanent link to this publication: