Valse "An der schönen blauen Donau" Johann Strauss-Sohn ve 314 nothu 1867 yılında başarısız bir prömiyerden başlayarak, dünya genelinde milyarlarca insan için Yeni Yıl'ın resmi müzik sembolü haline gelmiştir. Bu dönüşüm, bir sanat eserinin orijinal bağlamından ayrılarak, toplu kültür tarafından sahiplenilmesi ve laik bir ritüel olarak institutionalize edilmesinin klasik bir örneğidir. Bu fenomen, XX yüzyılda medya, politika ve nostalji arasındaki karmaşık etkileşimle şekillendi. Tarihsel bağlam: felaket sonrası bir valz "Blauer Donau" 1866 yılında, Avusturya'nın Prusya ile Sadova Savaşı'ndaki ağır yenilgisi sonrasında yazılmıştır. "İyi bir şarkı" için Viyana Erkek Korosu'na verilen sipariş, şehir halkının ruhunu yükseltme amaçlı bir girişimdi. 15 Şubat 1867'de verilen enstrümantal prömiyer, ortalama bir başarıyla geçti, ancak aynı yılın Mart ayında verilen korolar (banal Viyana baharı metinleri) büyük bir zafer kazandırdı. Hafif, parıldayan melodizmi ve yaşamı onaylayan patosu dolu müzik, ulusal aşağılanmanın karşı antitezi olarak hemen tüm dünyayı ele geçirdi. Bu müzik, özellikle belirli bir nehir yerine, idealize edilmiş, sorumsuz bir Vena ve eski Avusturya imajının sembolü olarak hemen her yerde tanındı. Yeni Yıl Konseri'ne giden yol: politika ve medya Valzi Yeni Yıl marşı haline getiren ana kurum, Viyana Filarmoni Orkestrası'nın Yeni Yıl Konseri'dir (Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker). Kaynaklar: İkinci Dünya Savaşı öncesi ve sırasında zor zamanlarda müzik ailesi Strauss'a adanmış konserlerin geleneği doğdu. İlk benzer konser, 31 Aralık 1939'da Klemens Kraus yönetiminde yapıldı - karanlık bir atmosferde, ancak neşeli valslar ve poleler programıyla gerçek bir kaçış sağlandı. Institutionalizasyon: Savaş sonrası, konser yeniden doğdu ve düzenli hale geldi, 1946 yılından itibaren Avusturya radyosunda, 1959 yılından itibaren de her yıl televizyonda (öncelikle Eurovision'da, ardından dünya genelinde) yayınlandı. Bu, Avusturya kimliğinin yeniden yapılmasının bir parçasıydı - nötr, apolitik ve çekici "müzik ülkesi" imajı, değil yakın geçmişin nazist geçmişi üzerine inşa edilmişti. Ritüelleştirme: Direktörler, özellikle 1955-1979 yılları arasında Viyana Filarmoni Orkestrası'nın baş direktörü olan Willi Boskovsky ve Lorin Maazel, bilinçli olarak ritüeli oluşturdular. "Blauer Donau" ve "Radetzky Marsşı" rolünü zorunlu son numaralar olarak pekiştirdiler. Onların icrası, konserin sona erişini ve Yeni Yıl'a giden yolun sembolik sesli bir takvimiydi. Psikoloji ve semiyotik: neden bu valz? "Blauer Donau", birkaç nedenle Yeni Yıl marşı olarak mükemmel bir uyum sağlamıştır: Yapı: Hafif, gizemli bir giriş (string arpeggiosu, parıldayan ışıklara benzer) bekleyiş ve vaat atmosferi yaratır. Ardından güçlü, geniş, tutulmaz ana temanın akışı, zaman akışını, yeni enerjiyi ve umudu simgeler. Duygusal ton: Müzik dramatiklik, çatışma, melankoli içermez. Pırıl pırıl, yansız bir optimizm ve zaferli bir coşku yayır, bu da yılın başlangıcında arzu edilen ruhla mükemmel uyum sağlar. Kültürel kod: Valz, "harika dönem" nostaljisini kodlar - mifik, güvenli, zarif bir imparatorluk Vены, bu tür bir idealize edilmiş formatta asla gerçekten var olmamıştır. Savaş sonrası dünyada bu imaj, kaybedilmiş ve arzu edilen bir uyumun universal sembolü haline geldi. Basitlik ve tanınabilirlik: Melodi bir kere hatırlanır, herkes tarafından söylenebilir, hatta adını bile bilmeyenler. Bu, onu mükemmel bir kolektif miras haline getirir. Ritüelin globalleşmesi: Viyana'dan dünya geneline Televizyon ve radyo yayınları sayesinde ritüel Avusturya'dan çıktı ve global hale geldi. Avrupa, Asya, Amerika'daki milyonlarca insana bu valzin sesleri, birkaç dakika sonra Yeni Yıl'ın başlayacağı anlamına gelir. Evlerde, restoranlarda, şehir meydanlarında çalınır, dünya genelinde farklı noktalardaki insanların duygusal deneyimlerini senkronize eder. Konser ve son, medya alanında gerçekten masum kültürün birkaç masum kültür olayından biridir. İlginç gerçekler ve alternatif bağlamlar İlk koro metni, "Vena, neşeli ol! Neden mi? Yeniden lamba parlıyor [umut]" satırlarını içerir. Bu, savaş sonrası depresif ruh halinden çıkmak için doğrudan bir çağrıdır. 1969 yılında "Blauer Donau", Stanley Kubrick'in "2001: Bir Uzay Macerası" filminde uzay gemisinin uydu istasyonu ile birleşme sahnesinde kullanıldı. Bu, müziğin, yerel zarafeti ve geleneği simgeleyen bir müzikle teknolojik geleceğin en üst düzey başarıları arasında güçlü bir karşıtlık oluşturdu. Bu bağlam, Yeni Yıl bağlamı ile paraleldir. Avusturya'da melodi, bazen radyo sinyali olarak doğru zamanı işaretlemek için kullanılır. Sonuç: Zaman içinde donan müzik "An der schönen blauen Donau" ve Yeni Yıl, XX yüzyıl medya makinesinin sanat eserini küresel bir takvim ritüelinin işlevsel bir parçası haline getirmesi sayesinde bir araya geldi. Valz, sadece bir nehri veya Venua hakkında bir müzik olmaktan çıkıp, geçiş, saf gelecek ve kolektif umudun sesli ifadesi haline geldi. Her yıl Altın Müzik Topluluğu'nda icrası, normal anlamda bir konser değil, dinleyicilerin aynı zaman diliminde olduğu bir laik litürgi, yöneticinin kardinal rolünde, televizyon izleyicilerinin cemaat rolünde. Bu, kültürün muhteşem gücünün bir gösterisi: hafif bir valsten vaktin ötesinde bir yenilenme sembolü yaratmak ve her yıl, Yeni Yıl gibi, her şeyin yeniden başlayabileceğini ve bunu genel güzellik ve uyum diliyle yapmanın vaadini getirmek.
© elib.tr

Permanent link to this publication:

https://elib.tr/m/articles/view/Vals-Na-prekrasnom-golubom-Dunae-ve-Yeni-Yıl