En İyi Noel ve Yeni Yıl Filmleri: Festivalin Sinematografi Semiyotikası

Giriş: Sinema olarak rituel ve kültürel kod

Noel ve Yeni Yıl filmleri, sadece eğlence değil aynı zamanda kültürel ritüel olarak da işlev gören özel bir sinematografik türü temsil ederler. Yıllık izlenmeleri, bayram geleneğinin bir parçası olur, kolektif duyguları yaşama, sosyal değerleri benimseme ve hatta kimlik yeniden yapma yolunu açar. Bilimsel bir açıdan, bu filmler, krizlerin çözülmesi, değerlerin denetlenmesi ve temel arketiplerin (aile, sevgi, af, mucize) pekiştirilmesi için zaman ve mekanın birliği olan bir kronotop olarak işlev gören karmaşık semiyotik sistemlerdir.

1. Noel Filmleri: Kutsal ve ailevi arasında

Classik Noel filmleri genellikle cinsel materyalizm ve kökene dayalı bayram ruhu arasındaki çatışma üzerine inşa edilir.

«Bu Harika Yaşam» (It's a Wonderful Life, 1946, Frank Capra). Pazarlanamayan bir başarısızlık sonrasında yıllar boyunca televizyonda gösterilerek kutsal bir film haline gelen bir efsane. Narratolojik açıdan, bu, varoluşsal bir kriz ve kişisel değerlerin yeniden değerlendirilmesi üzerinden magik intervenciyonizm (korumalık melek) ile anlatılır. George Bailey, hayatının boş geçtiğini sandığı küçük bir adam arketipi. Film, dünyanın onun olmadığı bir dünyayı göstererek küçük nedenlerin büyük sonuçlar yaratma teorisini (kelebek etkisi) ve her eylemin değerini kanıtlar. Bu sadece iyi bir film değil, aynı zamanda savaş sonrası ABD'de vizyona giren bir teodiseidir.

«Bir Adamın Evde Kalması» (Home Alone, 1990, Chris Columbus). Noel mitinin komercileşmesi ve sekülerleştirilmesinin mükemmel bir örneği. Noel'in dışarıdan görünen atmosferi (ışıklar, ağaç, «Noel Korosu»), özel girişimciliğin zaferi ve aile birleşimi üzerine olan hikayeye arka plan oluşturur. Kevin MacCallister, bir çocuk olarak yalnız kaldığında paniğe kapılmaz, aksine tam bir savunma sistemi kurar ve aşırıya kaçan bir agenticite gösterir. Film, 90'ların ruhunu yansıtır, burada bayram, dualite değil, kendi yetkinliğini kanıtlama ve yeni şartlarda uzlaşma zamanıdır.

İlginç bir gerçek: Çoğu klasik Noel filmleri, «zaman döngüsü» veya alternatif gerçeklik ( «Bu Harika Yaşam», «Noel Tatili», «Noel ile Acımasızlar») unsurlarını içerir. Bu naratif yol, kahramanın bayramın lineer zamanının (her zaman döngüsel) dışına çıkmasına ve eylemlerinin sonuçlarını görmek veya «ikinci bir şans» kazanmak suretiyle katarsis yaşamak için izin verir, bu da Yeni Yıl'ın başlangıç zamanı olarak temel anlamına karşılık gelir.

2. Yeni Yıl Sineması: Transformasyon gecesi ve Sovyet utopisi

Noel sineması genellikle aile ve geçmişle bağlantılı olurken, Yeni Yıl sineması gelecek, sevgi ve şansla bağlantılıdır.

«Hayatın İronisi, veya Kolayca Bir Taşla!» (1975, Eldar Ryazanov). Bu film, benzersiz bir kültürel fenomen, Sovyet yeni yıl utopisidir. Sovyet entelejansinin idealize edilmiş bir resmini yaratır, burada tipik yapılaşma nedeniyle (tipik yapılaşma) absürd bir durum (yabancı bir apartmanda kalma) bile yüksek değerler aracılığıyla çözülür: entelejansiyel, adil, duygusal incelik. Yeni Yıl burada, sosyal kuralların geçici olarak iptal edildiği ve kahramanların kendilerini bulmalarına izin veren bir magik portaldır. Bulat Okudzhava ve Sergey Nikitinin şarkıları, duygusal ve filozofik bir yorum olarak işlev görür ve günlük hikayeyi bir masala yükseltir. Film, her yıl tekrar tekrar gösterilerek Rusya'da bir televizyon ritüeli haline gelmiştir, bayram zamanına geçişin işaretidir.

«On İki Oşenin Onu» (Ocean's Eleven, 1960, Lewis Milestone) ve onun yeniden yapımı (2001). Doğrudan yeni yıl teması taşımaz, ancak hırsızlığın kilitlenmesi Las Vegas'ta Yeni Yıl'a denk gelir. Burada, bayram, oyun, şans ve kaderin dönüşü için bir arka plan olarak işlev görür, bu da Yeni Yıl'ın «her şeyin değişebileceği» arketipine karşılık gelir.

3. Modern akımlar: Dekonstrüksiyon ve kapsayıcılık

Modern bayram filmleri genellikle klasik şablonları dekonstrükre eder.

«Bireysel Adam» (A Single Man, 2009, Tom Ford). Eylem, Noel öncesinde geçer, ancak bayram, kahramanın varoluşsal yalnızlığını ve grief'ini vurgular. Bu, parlak, alışılmış bayram süslemeleri ile içsel boşluğun arasında bir çelişkiyi vurgulayan bir filmdir. Bu, yalnızlık ve kayıp üzerine bir filmdir.

«Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü Kötü
© elib.tr

Permanent link to this publication: