Roza, dünya edebiyatında en çok anlamlı sembollerden biri sayılır. Sevgi ve acı, masumiyet ve arzusu, hayatın geçiciliği ve sonsuz yeniden doğuşu anlamına gelebilir. Antik odlardan postapokaliptik romanlara kadar kırmızı çiçek, kitapların sayfalarında çiçeklenmez. Yüzyıllar boyunca roza edebiyatta nasıl değiştiğini inceleyelim.

Antik Çağ ve Orta Çağ: Afrodita'dan Madonna'ya

Antik şiirde roza, aşk tanrıçası Afrodita'nın (Vенера) vazgeçilmez aksesuarıdır. Sappho'da roza, çiçeklerin kraliçesi olarak geçer ve dişleriyle yaralayıcıdır. Ovidius'un "Metamorphoses"unda roza, güzel nimfın çiçek dönüşen mitinde yer alır. Orta Çağ'da Hristiyanlık rozayı yeniden yorumlar: roza, Madonna'nın (şipleri olmayan roza - onun kutsallığı) sembolü haline gelir. Dante'nin "Divine Comedy"unda cennet, mutlu ruhların yuvası olarak beyaz roza olarak tasvir edilir. Bu img, tüm Avrupa mistisizminin anahtarı olacaktır.

Şekspir: Adı olmasa bile roza kokar

Şekspir "Romeo ve Juliet"ta en ünlü roza ifadesini verir: "Adı ne anlama gelir? Röva pahalıdır, adını röva koyun veya koymasın". Burada roza, adından bağımsız olan varlık sembolüdür. Şekspir'in genelinde roza, sevgi, güzellik ve geçicilik anlamına gelir. "Hamlet"ta Ofeliya, kaybedilen masumiyeti simgeleyen roza toplar (çeşitli çevirilerde diğer çiçekler).

Romantizmde roza: egzotik ve acı

19. yüzyıl romantikleri (Hugo, Novalis) rozayı onun çelişkiliği için severler: güzellik ve acı, yaşam ve ölüm. Novalis'in "Henri von Ofterdingen" romanında mavi çiçek (rüyaların sembolü) bazen roza ile değiştirilir. Rus edebiyatında roza, Pushkin'in ("Röva", "Çiçek", "Ah, neden parlıyor...") şiirlerinde sürekli bir misafirdir. Blok'ta roza, ulaşılması imkansız ve iğneli Kıymetli Kadın'ın sembolü olur. Balmont ve Bунин'de eski aşkın nostaljik bir işareti.

Saint-Exupéry'nin "Küçük Kral"ı: roza ve sorumluluk

Bu, belki de XX yüzyılın en tanınmış roza edebiyat imgesi. Saint-Exupéry'de roza kaprisli, güzel ve zayıf. Kral, onu sular, rüzgarlardan korur. Ancak ayrıldıktan sonra "Biz, eğittiğimiz varlıklar için sorumluyuz" der. Burada roza, bakım ve fedakarlık gerektiren aşkın sembolüdür. Ekzüpery, gerçek değerinin rozanın dış görünüşü değil, ona aşık olan tarafından geçirilen zaman olduğunu da gösterir.

Umberto Eco ve "Rozanın Adı": hermenevtik ve şaşkınlık

Eco'nun dedektif romanı "Rozanın Adı"nda roza (başlıkta) sonunda ortaya çıkar: "stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus" - "eski roza adında kalır, sadece çıplak adları tutarız". Burada roza, adlandırılabilir ancak bilinemeyen kayıp gerçeğin sembolüdür. Orta Çağ kütüphanesi, bilgi labirenti, cinayetler - hepsi bu çok anlamlı cümle ile sona erer. Eco, roza'nın her şeyi ve hiçbir şeyi anlamına gelebileceğini oynar.

Rozanın modern şairliğinde: Brodsky'den Veronica Tushnova'ya

Iosif Brodsky'de roza, trajik bir sembol (şu anki konuşma, roza vasesi, yaprakları dönen şiirler). Veronica Tushnova ("Aşkta İtiraz Etmezler") roza, bölünmüş fedakarlık aşkının sembolü. Popüler edebiyatta (romantik romanlar) roza sıkça bir klişe olarak ortaya çıkar: kahraman, kahramana kırmızı roza verir, bu da tutkuyu anlamına gelir. bazen alay konusu yapılır (postmodern metinler), ancak ölümcül değildir.

Rozanın renginin edebiyattaki sembolik anlamı

Kırmızı roza - aşk, tutku, kan. Beyaz - masumiyet, temizlik, ölüm (korkular). Sarı - kıskançlık, aldatma (viktoryan romanları). Mavi - genç aşk, naziklik. Siyah (fantastik, gotik) - ölüm, sihir, yasaklı tutku. Rozanın rengi, okuyucuya ek açıklamalara gerek kalmadan yorumu gösterir.

Rozanın edebiyatta, sadece bir çiçekten fazlasıdır. Zamanın aynasıdır, içinde aşk, güzellik, gerçek ve ölüm hakkında düşünceler yansır. Tüm zamanların yazarları bu img'e sürekli olarak geri dönüyorlar, okuyucunun uzun açıklamalara ihtiyaç duymadan anlamayacağını biliyorlar. Ve edebiyat varsa, roza sayfalarında çiçek açacak.

Permanent link to this publication: