Бабanın kızının babasıyla iletişimde karşı çıkmada davranışı: Psikolojik analiz

Arka Plan: Çocuk ebeveyn çatışmasının rehinidir

Ana'nın kızının babasıyla iletişimini sistemik olarak engellemesi ve mahkeme kararını ihmal etmesi durumunda, çocuğun davranışı, psikolojik çatışmanın derinliği ve uygulanan manipülasyon tekniklerinin belirleyici göstergesi haline gelir. Bu sadece günlük bir zorluk değil, aynı zamanda çocuğun zorunlu olarak kurban veya aracılık rolünü üstlendiği bir ailede gelişim modeli olan Карпман'ın üçgeni (savaşan-şehit-kurtarıcı) modelidir. Kızın davranışsal kalıpları, yaşına, çatışmanın süresi ve yoğunluğuna ve annenin negatif bir babalık imajı oluşturmak için kullandığı stratejilere doğrudan bağlıdır.

Yaş özellikleri ve temel davranışsal kalıplar

1. Küçük okul öncesi yaş (3-6 yaş): Ters tutum

Bu yaşta çocuğun temel bağımlılık oluşturur. Ana'nın çelişkili mesajları («baba kötü, ama mahkeme kararıyla buluşmak gerekli») koğнитif dengesizlik yaratır.

• Tipik davranış: Kız, çelişkili tutum gösterebilir. Buluşmanın başında mutluluk ve duygusal yükselme, ancak endişe unsurlarıyla birlikte olabilir. O, sürekli olarak geriye bakabilir, görünmez annenin reaksiyonunu kontrol etmek gibi görünür veya onun mantığına göre sorular sorabilir: «Sen gerçekten bizi terk ettin mi?». Psikosomatik reaksiyonlar (aniden başlayan baş ağrısı, bulantı) stresli durumdan çıkmak için bilinçsiz bir çıkış olabilir. Buluşma sonrası hırsızlık, kötü uyku olabilir.

• Örnek: 5 yaşındaki bir kız, babasıyla yürüyüş yaparken ani bir şekilde durur ve der: «Ana dedi ki, senle dondurma yememeli, aksi takdirde hasta olursun». Burada doğrudan annenin kullanılan kurallarının intrajeksiyonu görülüyor, bu da dolaylı bir kontrol aracıdır.

2. Küçük okul yaş (7-10 yaş): Sadakat ve suçluluk duygusu

Çocuğun normlar ve kuralların anlayışı zaten oluşmuştur, önemli bir yetişkinin yasaklarını ihlal etme korkusu ortaya çıkar. Zorunlu sadakat mekanizması devreye girer.

• Tipik davranış: Davranış, zorlu ve resmi olabilir. Kız, «doğru» davranır, ancak duygusal katılım yoktur. Anneye ihanet etmek için sevgi ifadelerinden (kucaklaşma, el tutma) kaçınabilir. Değerlendirme ifadeleri, mantra gibi ezberlenmiş olabilir: «Ben sana ilgi duymuyorum», «Anada evde daha iyidir». Ancak, oyunlarında veya çizimlerinde bastırılmış pozitif duygular babaya yönelik olabilir.

• Bilimsel gerçek: Psikologlar (A. Varva, E. Petrova) bu yaşta çatışma durumunda çocukta sıkça semptomatik davranış ortaya çıkmasının gözlemlendiğini belirtirler: öğrenme performansında düşüş, enürezis, okulda içten içe gerginlik olarak ifadesi.

3. Ergenlik dönemi (11+ yaş): Açık çatışma veya kopma

Ergen, kritik düşünme yeteneğine sahiptir, ancak aynı zamanda referans grubunun görüşüne ve ana yaşam yerindeki duygusal atmosfere oldukça bağımlıdır.

• Tipik davranış: İki senaryo olasıdır.

  • Yabancılaşma senaryosu: Kız, annenin pozisyonunu tamamen içselleştirir, açık alçakgönüllülük, buluşmalardan kaçınma ifadeleri gösterir, mahkeme kararının iptali için mahkemeye başvuracağını söyler. Bu, uzun süreli psikolojik işleme (programlama) sonucu, genellikle R. Gardner'in ebeveyn reddi sendromu (PAS) kriterlerine uygun olabilir.

  • Gizli direniş senaryosu: Kız, babayla gizlice iletişim kurabilir (sosyal medya, telefon yoluyla), ancak annenin veya güvenilir kişilerinin varlığındaki kişisel buluşmalarda soğukkanlılık göstermek için çaba sarf edebilir, bu da çift kimlik oluşturur ve yüksek düzeyde stres.

Anneden gelen baskıyı belirten özel davranışsal işaretler

Yaşına bakılmaksızın, çocuğun bir dizi reaksiyonu, dış manipülatif etkiye doğrudan kanıt olarak ortaya çıkar:

1. Öğrenilmiş ifadeler ve formülasyonlar: Yaşına uygun olmayan yetişkin, hukuki veya değerlendirme ifadelerinin kullanımı (sen sınırlarımı aşıyorsun, anneme maaş davası açarsın, senin davranışın yıkıcı), annenin kurallarının doğrudan alıntısıdır.

2. Anneden sevgiyi kaybetme korkusu: Dolaylı ifadeler: «Bana senle eğlenmek istesem, annem üzgün olur», «Ana dedi ki, sen ona gitmek istiyorsan onu sevmiyorsun».

3. Buluşma sonrası regressed davranış: Ana evine dönünce hemen duygusal değişiklik — kapalı kalma, ağlama, saldırganlık. Bu, geçiş stresinin bir sonucu olarak da olabilir, ancak annenin «doğru» annelik ilişkisini sergilemek için bir gösterim.

4. Hediye reddi veya hediye ele geçirme: Kız, babasından gelen hediyeleri almayı reddedebilir veya hemen annesine geri verebilir, bu da onun «kötü» sevgisini reddetmesi anlamına gelir.

Kız için psikolojik sonuçlar

Bu tür bir durumda uzun süreli bulunma, çocuğunda:

• Endişe ve depresyon bozuklukları: Sadakat çatışması sürekli olarak duygusal kaynaklarını tüketir.

• İlişki modelinin bozulması: Manipülasyon, şantaj ve yasayı ihmal etme kalıbı, çatışmaların çözümünde norm olarak kabul edilir.

• Kimlik gelişiminde bozulma: Babaya olan bir kısmının aşırı sevgisinin bastırılması, «ben» imajının bozulmasına yol açar.

• Yasal nihilizm: Yetişkinlerin mahkeme kararını ihmal etmesi, adalet ve sosyal kurumlara olan temel güveni zayıflatır.

Baba için tavsiyeler: Reaksiyon stratejisi

1. Çocuğa karşı çatışmayı reddetme: Çocuğunu suçlamak mümkün değildir. Onun reaksiyonlarının semptom olduğunu anlamak gerekir.

2. Stabilite ve öngörülebilirlik: Baba, «sakin liman» olmalıdır — şartsız kabul kaynağı, baskı ve bilgi almak için çaba sarf etmek. Görevi, çocuğa normal, çatışmasız iletişim deneyimi sunmaktır.

3. Davranışsal kalıpları takip etme: Çocuğun belirli cümleleri, duygusal reaksiyonları ve durumundaki değişiklikleri tanımlayan gözlem defteri tutma. Bu, çocuğa karşı psikolojik baskının somut kanıtı olarak mahkeme, koruma kurumları veya mahkeme psikolojik pedagojik incelemesi (SKPPP) için olabilir.

4. Profesyonel yardım arama: Çocuğu izleyen psikologun, çocuğunda endişe, öğrenilmiş ifadeler ve reddetme belirtileri olduğunu belirlediği ifadeleri, mahkemede iletişim düzeninin veya ikamet yerinin gözden geçirilmesi için en güçlü kanıtlardan biridir.

Sonuç

Mahkeme kararının ihlal edilmesine karşı savaşan kızın davranışı, davranışsal semptomlar içinde şifrelenmiş bir yardım çağrısıdır. Babaya yönelik soğukkanlılık, korku veya saldırganlık, onun gerçek duygularını ifadesi değil, annenin psikolojik şiddet seviyesinin göstergesidir. Baba için anahtar görev, çocuğa karşı çatışmaya kapılmak değil, onun davranışsal kalıplarını kullanarak onun haklarını ve kendi ebeveynlik yetkilerini hukuki ve psikolojik kurumlar yoluyla korumaktır. Bu mekanizmaların anlaşılması, davranışsal reaksiyonları objektif argümanlara dönüştürür.

Permanent link to this publication: