Futbol, milyonların oyunu. Ne yazık ki, bazen tribünlerdeki tutku şiddet, dövüş ve kaos olarak dışa vuruluyor. Ancak bazı ülkeler, taraftarların futbolun bayram olabileceğini,而不是 bir savaş alanı olduğunu kanıtlıyor. Onların desteği sanat, rakibe saygı ve oyun sevgisi, değil yıkım. Dünyanın en barışçıl futbol taraftarları kimlerdir?

Japonya: temizlik ve sessizlik ulusal bir fikir

Japonya taraftarları tüm dünyaca bilinir. Maçlar sonrası tribünlerde kirli atıkları toplarlar. Bu bir PR kampanyası değil, kültürün bir parçasıdır. 2018 yılında Rusya'da düzenlenen Dünya Kupası'nda Japonlar herkesi etkiledi: Belçika'ya yenildikten sonra sadece kendi çantalarını toplamadılar, ayrıca dekoltede temizlediler ve Rusça bir teşekkür notu bırakarak gittiler. Onların tezahüratları organize edilmiş, ancak saldırgan değil. Onlar rakipleri aşağılamaz, sadece güzel gollere alkış verirler, hatta kendi kalesine giden gollere de. Ayrıca, Japon taraftarlar genellikle polis veya diğer ülkenin taraftarları ile çatışmalara girmeyi nadiren seçerler. Neden? Çünkü eğitim, yabancı kültüre saygı ve kamu düzeni en üstte tutulur. Milli takım elenirse, onlar da sokağa dökülmezler, sadece takıma göz yaşları ve saygılarla teşekkür ederler.

İzlanda: viking tezahüratı ve aile atmosferi

Küçük İzlanda, 2016 Avrupa Şampiyonası'nda sadece oyunu değil, aynı zamanda taraftarlarıyla da dünyaya viking tezahüratı olarak bilinir — stadyumu primitif güce dolu bir同步 çarpma ve nefes. Ancak bu gücün arkasında şiddet yok. İzlanda taraftarları genellikle çocuklarıyla birlikte gelen ailelerdir. Turnuvalara barışçıl amaçlarla gelirler, çoğunlukla ulusal sweatshirtlerle ve kızları omuzlarında. Nüfusu 300 binden biraz fazla olan bir ülke, hırsız ordusu yetiştiremez. Onların desteği birlik, değil korkutmadır. Yenilgilerden sonra da takıma ve rakiplere alkış verirler, tribünlerde kaos rare bir olaydır.

Yeni Zelanda: gülümseyen kivi

Yeni Zelanda taraftarları (All Whites futbol, All Blacks ragbi) dostluklarıyla bilinir. Onlar genellikle tartışmalara katılmazlar, çünkü ülke Avrupa futbol merkezinin dışında yaşamaktadır ve Maori kültürü misafirperliğini teşvik eder. 2010 yılında Güney Afrika'da düzenlenen Dünya Kupası'nda Yeni Zelandalılar dans haka performansı düzenlediler, ancak saldırganlık olmadı. Yerel halkla fotoğraf çektiler, şarkılar söylediler ve dövüşlere teşvik etmediler. Nedenler arasında: az sayı (gruplar halinde seyahat ederler, herkes herkesi tanır), geleneksel futbol hırsızlığı (futbol burada popüler, ancak savaşmak kadar değil) ve yüksek yaşam seviyesi sayılır.

Almanya: organize destek, kaos olmadan

Almanya, geçmişte İngiliz ve Hollandalı taraftarların dövüşlerine hatırlanır, ancak modern Alman taraftarları sivilizasyonun bir örneğidir. Onlar bayraklar, sloganlar ve şarkılar ile "Kurvekultur" (fan tribün kültürü) oluşturmuşlardır, ancak çatışmalardan uzak. Yenilgiyi sessizce veya alkışlarla karşılarlar, zaferleri ise mutlulukla, değil sokağa dökülmeyle karşılarlar. Alman milli takım fan kulübü, şiddeti ortadan kaldırmak için polis ve federasyonla işbirliği yapar. Neden? Çünkü ülke savaş sonrası şiddeti yeniden düşünmüştür ve 1980'lerde devlet, "taraftar yönetimi" sistemi oluşturmak için sert bir şekilde mücadele etmiştir. Bugün Alman taraftarları, ırkçılığı ve futbolun ticarileşmesini eleştiren, ancak barışçıl bir şekilde -dövizler ve flashmoblarla- değil dövüşlerle bilinirler.

Finlandiya ve İsveç: kuzeyli huzur

Skandinavlar genel olarak dengeyle bilinirler. Fin taraftarları, "ultras" olarak bilinirler, ancak aslında dövüşlerden çok görsel gösterilere odaklanırlar. İsveç milli takım taraftarları dostane gruplarla seyahat ederler, futbolu estetik olarak değerlendirirler. Onların polise olan güvenleri yüksek, ve saldırganlık toplum tarafından kınanır. 2020 (2021) Avrupa Şampiyonası'nda İsveçli taraftarlar, Danimarkalılarla birlikte ırkçılığa karşı bir eylem düzenlediler,而不是 provokasyon.

Bu taraftarların barışçıl nedenleri

Nedenler birkaç tanedir. Yüksek yaşam ve eğitim seviyesi şiddeti azaltır. Kendi kendini temizlemek ve başkalarına engel olmamak norm olan bir kültür. Futbol firmaları (organize hırsız grupları) geleneklerinin olmaması. Taraftar kulüpleri ve polisin şiddeti önleme konusunda güçlü çalışmaları. Ve en önemlisi, futbolu bir gösteri olarak değil bir savaş olarak görmek. Maalesef bazı ülkelerde (1980'ler İngiltere, İtalya, Türkiye, Arjantin) şiddet veya hala şiddet var. Ancak Japonya, İzlanda, Yeni Zelanda'nın örneği, şiddetli olarak sevmek, ancak insan kalmak mümkün olduğunu kanıtlar.

Sonuç

Barışçıl taraftarlar, agressif olanlardan daha az gürültülü değildirler. Onlar bayram atmosferi yaratır, aileleri ve çocukları stadyumlara çeker, futbola erişimi ve güvenliği sağlar. Onların sırrı saygıdır. Rakibe, yabancı kültüre ve kurallara saygı. Belki de bir gün tüm ülkelerin taraftarları, zaferin yıkım gerektirmediğini ve kendi kulübüne olan sevginin başkalarına karşı nefret gerektirmediğini anlayacaklar.

Permanent link to this publication: