Хаим Сутин и женщины: трагический диалог в жизни и на холсте

Гiriş: Kadın figürleri yabancılaşma ve çekim arasında

Хаим Сутин (1893–1943)ьн yarattığı kadınlık teması, Paris Okulu sanatında en karmaşık ve psikolojik olarak en yoğun olanlardan biridir. Bu tema, idealizasyon veya duygusal şuuriyet yoluyla değil, güçlü bir ifade, bozma ve derin bir kişisel, bazen hastalıklı deneyim yoluyla açıklanır. Сутинаьn kadın figürleri, sanatında genel ilkelerini yansıtır: cinsiyetle ilgili tutku, madde, modelin içsel gerginliği ve kendi ruh huzursuzlukları. Bu temanın analizi, biyografik bağlamın (kadınlarla ilişkileri dramatik ve geçici olan) ve sanat yönteminin evrimiyle bağdaştırma gerektirir.

Biyografik bağlam: yakınlıkta zorluklar

Sutinьn kişisel yaşamı, yalnızlık, belirsizlik ve iletişimde zorluklarla doluydu. Belarusьn Smilovichi kasabasından gelen ortodoks bir Yahudi ailesinin üyesi olarak, insanı resmetmenin yasaklarından içsel olarak kurtulmayı içgüdüsel olarak aşmakta zorlanıyordu. Bu, sanatta kadın bedeninin sanat objesi ve çekimi olarak algılanışına da iz bırakabilirdi.

Erken yaralar: Sutin büyük, yoksul bir ailede büyüdü ve bazı kaynaklara göre babasının şiddetine maruz kaldı. Evden kaçışı ve ailesiyle olan kopuşu, uzaklık ve acı üzerine kurulu ilişkiler modeli oluşturdu.

Stabil ilişkiler eksikliği: Sutin asla evlenmedi, çocukları olmadı. Romansları genellikle kısa ve patlayıcıydı, çoğunlukla bohem çevreden kadınlardan oluşuyordu. Sorumluluklardan korkuyordu ve tanıkların anlatılarına göre, derin bir şekilde aşık olabilirdi, aynı zamanda da keskin bir şekilde uzaklaşabilirdi.

Madeline Castaing (Madeleine Castaing): koruyucu, değil ilham kaynağı. Sutinьn yetişkin yıllarında önemli bir figür olan, garip bir galeri sahibi ve koleksiyoncu Madeline Castaing, 1930'lu yıllarda ona finansal destek, atölye ve siparişler sağladı. Onların ilişkileri daha çok koruyucu-dostluğa dayanırken, ona sanat dünyasında «korumucu melek» olarak hizmet etti, resimlere model olarak değil.

Sanatsal figürlerin evrimi

1. Erken dönem (1920'ler): köleler ve hizmetliler — halktan gelen figürler.
1920'lerde Sutin genellikle sosyal alt sınıflardan gelen kadınları yazıyordu: hizmetliler, hizmetkarlar, concierges. Bu portreler («Hizmetçi», «Conciergesi»), yüzlerin çirkin, neredeyse heykelci bir dökümü, ağır, boyun eğmiş pozlar ile dikkat çeker. Figürler genellikle dar, baskılayıcı bir alanda yerleştirilir. Renk gamı karanlık, toprak, kum turuncu, koyu yeşil tonlarla hakimdir. Bu, bireysel karakterler değil, yorgunluk, yoksulluk ve yaşamın belirli bir fıtriyetini temsil eden genel tiplerdir. Burada kadınlık yumuşaklaştırılmış, fiziksel çalışma ve sosyal durum tarafından baskılanmıştır.

2. 1930'lu yılların portreleri: psikolojik yoğunluk ve bozma.
1930'lu yılların kadın portreleri («Kızıl Kadın», «Yeşil Bluzlu Kız», «Su Giren Kadın»), renk ve duyguların patlamalarıdır.

Renk olarak duygusal: Plajlar ve arka planlar için zehirli kırmızı, asidik yeşil, parıltılı mavi tonlar kullanır. Bu tonlar, hafif, sarımtırak veya yeşilmtırak cilt tonları ile dramatik bir çatışma içindedir.

Bozma olarak açıklama: Yüz çizgileri bozuk, gözler genellikle farklı boyutlarda ve asimetrik olarak yerleştirilmiştir, ağızlar eğrilidir. Bu, «kırılganlık» değil, modelin içsel durumunu, onun korkusunu, melankoliyi ve yabancılaşmasını ifade etme çabasıdır. Sutin, «Yüzde orijinal arıyorum, herkesin sahip olduğu ve kimse görmeyen şeyi» der. Bu çalışmalarda kadın, varoluşsal korkunun ifadesi olarak öne çıkar.

Poz dinamikliği: Hatta statik bir portrede bile içsel bir hareket, sarılmışlık, gerginlik vardır. «Su Giren Kadın» tablosunda figür, belirsiz bir adımın ortasında yakalanmıştır, bu da endişe hissini artırır.

3. Açık vücut: cinsiyet ve metafizik.
Sutinьn açık vücut kadın figürleri, tarzda en güçlü ve çelişkili olanlardan bazılarıdır. Bu figürler klasik uyumdan uzaktır («Yatan Açık Vücut», «Kırmızı Halı Üzerinde Açık Vücut»).

Uyumsuzluk metaforu: Teller genellikle rahatsız edici, kıvırcık pozlarda, karın, kalça, göğüs üzerinde vurgulanır. Cilt, yoğun, pastoz çizgilerle yazılmıştır, canlı, atak gibi görünür, ancak aynı zamanda hastalıklı ve savunmasız gibi görünür.

Natürmortlarla bağlantı: Bu figürler, ünlü hayvan tus resimleriyle doğrudan bağlantılıdır. İkisinde de Sutin, içinde yaşamı, cinsiyetin hücreselliğini, acıyı ve kaçınılmaz tünemi araştırır. Kadın bedeni, varoluşsal «natürmortluk»un bir parçası haline gelir.

4. İstisna: Gerda Groth (Gerda Groth)ьn portresi.
1930'lu yıllarda Sutin, arkadaşları sanatçı Max Ernstьn eşi Gerda Groth için birkaç portre yazdı. Bu portreler, genel arka planda dikkat çeker. «Gerda Grothьn Portresi»nde Sutin'e özgü olan nadir bir özellik var — belirli bir zarafet ve sınırlı melankoli. Yüz daha az bozuk, karakter ve derinlik okunabilir, bu da onun belirli koşullarda daha kişisel bir algılama yeteneğine işaret eder.

Stilistik ve felsefi yönler

Olduğu zaman sanatçıların etkisi: Sutin, özellikle Rembrandt'la, onun kadın figürlerini (Susanna, Varsavia) kendi vizyonerliği yoluyla yeniden anlamlandırarak bilinçli olarak diyalog kurdu.

Кадın как часть вселенной Сутина: Onun dünyasında, güzel ve çirkinin genel anlamda ayrımı yoktur. İskirlenmiş hizmetlinin yüzü veya gergin bir açık vücut modeli, bir boğa veya eğrilmiş manzaranın gibi, canlı, acı çeken, dolu dolu bir evrenin bir parçasıdır.

"Müzik": Çoğu çağdaşları gibi, Sutin'in sürekli bir model-müzi olması yoktu. Kadın olarak aradığı şey, insan doğasını sanatsal araştırma için malzemedi.

Sonuç: tanınamazla diyalog

Хаим Сутинаьn kadın figürleri, belirli insanların portreleri değil, ruh durumlarının portreleridir, beden yoluyla yazılmıştır. Bu portrelerde, şekerlemelik veya açıkça erotik bir şey yoktur — güçlü, neredeyse tolere edilemez bir dürüstlük, psikolojik ve fiziksel varoluşu resmetmektedir. Onun kadınları, kendi cinsiyetinin ve duygularının esirleri, sanatçının içsel çatışmalarının, yaşama ve ölümle ilgili tutkusu, güzellik ve çirkinlik arasında, en büyük senaryo olan «insan komedisi»nin yansımasıdır.

Bu figürler yoluyla Sutin, sürekli, trajik bir diyalog sürdürdü — ulaşılamaz, korkunç, çekici ve sonsuzca karmaşık olan kadın başlangıcı ile. O, kadını övmüyordu ve aşağılamıyordu — onu, o kadar yoğun bir şekilde araştırıyordu ki, bu yaklaşımın hem hastalıklı hem de genetik gücü yatıyor. Bu çelişkili araştırmada, kalıcı temasın hem hastalıklı hem de genetik gücü yatıyor.

Permanent link to this publication: