Psikolojik düzeltme, annenin engellemesi durumunda ayrı yaşayan babaya karşı kızın psikolojik durumu: krizdeki bir aile sistemi

Genişletme: Gelişim travması olarak üçgenleme

Annemin kızının ayrı yaşayan babasıyla iletişime girmesini kasıtlı olarak engellediği durum, aile sisteminde patolojik üçgenlemenin klasik bir örneğidir. Bu durumda çocuk, yani kız, çiftin çatışmasına çekilir ve bir tarafı seçmek zorunda kalır, loyaltığın ağırlıkla yüklenir. Burada psikolojik düzeltme, çocuğu "tekrar ikna etmek" yerine, bozulan sınırların yeniden yapıslandırılmasını, stres seviyesinin düşürülmesini ve suçluluk hissi olmadan iki ebeveynine olan sevgisinin geri kazanılmasını amaçlamaktadır. Bu, uzman (aile psikoloğu, çocuk psikoterapisti) katılımı gerektiren karmaşık bir iş ve ideal olarak annenin tutumunu değiştirmesi gerektirir.

1. Klinik tablo: Yabancılaşma sendromu belirtileri ve içsel çatışma

Anneden baskı gören kız, ebeveyn yabancılaşma sendromu (Parental Alienation Syndrome, PAS – tartışmalı ancak dinamik açıklamada faydalı bir kavram) bağlamında tanımlanan bir yelpaze reaksiyonlar sergileyebilir:

Cogнитif bozukluklar: "Siyah-beyaz" düşünme: baba — tamamen "kötü", anna — "iyi". Geçmişteki baba ile olumlu deneyimlerin küçültülmesi ("Hiç beni sevmemiş").

Nezaketli, öğrendiği Rasyonel Açıklamalar: Çocuk, iletişimi reddetmek için uygun olmayan, yetişkin, çoğu zaman öğrendiği cümleler verir ("Bakım parasını ödemiyor", "Ailemizi dağıttı"), bu cümleler onun yaşına ve duygusal deneyimlerine uygun değil.

Reddiç refleksi: Baba ile karşı karşıya geldiğinde korku, saldırganlık veya tamamen göz ardı etme gibi belirtiler gösterme, daha önce sıcak ilişkiler varsa bile. Bu durumda güvenli bir ortamda (psikologla birebir) baba için tükürük salıyabilir.

Psikosomatik belirtiler ve stres: Enürezis, tıksırıklar, uyku bozuklukları, okulda uyumsuzluk, sürekli içsel çatışma ve annenin sevgisini kaybetmekten korkma sonucu artan stres.

Önemli etik nokta: Yalnızca bir ebeveynin neden olduğu yabancılaşma (bir ebeveynin neden olduğu) ve gerçekten kötü muamele, şiddet veya ihmal (babanın tarafında) sonucu ortaya çıkan meşru düşmanlık (resulting from real harsh treatment, abuse or neglect by the father) arasındaki net bir ayrım. Düzeltme yalnızca ilk durumda geçerlidir. İkincisinde - travma tedavisi gereklidir.

2. Psikolojik düzeltme aşamaları: tanıdan entegrasyona

Çalışma aşamalı olarak yapılandırılır ve önemli miktarda zaman gerektirir.

1. Tanı ve ittifak aşaması.

Çocuğa gizli çalışma. Güvenli bir alan yaratma, annenin suçlanma veya "bilgi kaçırmaktan" korkmadan her türlü duyguyu ifade edebileceği. Proje yöntemleri (aile resmi, masallar, kumla çalışma), oyun terapisi kullanılır.

İfla ve korkuların derecesinin belirlenmesi. Annenin ne dediği? Kız, babaya ilgi gösterirse ne kaybedecek endişesi var mı? ("Anam bana sevgi göstermez", "Kötü kızım olacağım").

Kaynakların değerlendirilmesi. Babaya dair tutulan kişisel olumlu anılar, en azından minimal.

2. Normalleştirme ve duyguların "şifrelenmesi".

Ambivalansın meşruiyeti. Psikolog, babaya aynı anda kızgın olmak ve onu özlemek olasılığını kabul etmesini sağlar. Babaya olan sevgi, anneye karşı ihanet etmek anlamına gelmez.

Çiftin ayrılması ve ebeveynlik. Duyarlı bir dilde açıklama: "Anam ve babam artık eş değil, ancak ömür boyu senin ebeveynin olacak. Onların çatışması — onların büyükadultların sorunu, senin değil."

"Yabancılaşmış naratiflerle" çalışma. Fark etme yardımı: "Bu senin fikrindir mi yoksa başkasinın mı?".

İlginç bir gerçek: Sistemik aile terapisinde kullanılan "döngüsel görüşme" teknikleri, soruların doğrudan ("Baba'ya sevgin var mı?") değil, ilişkilerin yansımaları üzerinden sorulduğunda kullanılır: "Annenin babasının annesi (babanın annesi) seni görmeyince ne hissediyor?" veya "En iyi arkadaşın böyle bir durumdaysa sana ne önerirsin?". Bu, koruyucu bariyerleri aşmak ve gizli anlamları yüzeye çıkarmak için izin verir.

3. İletişim yeniden kazanma ve sınırların kurulması.

• Yaklaşımın hazırlanması. Baba ile buluşma sahnelerinin provası, kızın endişelenmesi durumunda güvenli sinyaller ("dur" kelimeleri) üretimi.
• Neutro ve yapılandırılmış buluşmaların organize edilmesi. Yüksek endişe durumunda psikolog veya güvenilir bir kişinin varlığı (yüksek endişe durumunda). Akıllı aktiviteler (ortak resim çizme, masa oyunu), doğrudan ve gergin bir iletişim yerine vurgulanır.
• Annede çalışma (kritik bileşen). Annenin tutumunu değiştirmeme durumunda düzeltme az etkili olur. Annede çalışma, aşağıdaki formatta yapılır:

Annede triangelasyonun kızın zihinsel sağlığına verdiği zararın açıklanması (depresyon riskleri, gelecekteki ilişkilerde sorunlar).

Onun kendi kızgınlıklarının ve korkularının işlenmesi (tek başına kalmak, kontrol kaybetmek, finansal endişeler).

"Eski kocanın" yerine "kızımın babası" olarak geçiş ve bu bağlantının ihtiyacı.

3. Annenin direnç durumunda çalışma stratejileri

Anneden işbirliği reddedildiğinde, strateji kızın içsel dünyasını güçlendirmeye ve dış kaynakların kullanımına kayar:

1. Kızın "Yetişkin" ego durumunun güçlendirilmesi. Eleştirel düşünme geliştirme, manipülasyonları tespit etme ve saygılı bir şekilde kendi isteklerini savunma yeteneği.
2. Üçüncü tarafların çekilmesi. Durum kritik ve çocuk üzerinde psikolojik şiddetin belirtileri varsa, psikolog (babanın rızası ve yasal çerçevede) koruma kurumlarına veya mahkemeye bir rapor hazırlayabilir. Rapor, görüşü değil, gözlemlenen belirtileri ve bu belirtilerin iletişim engellemesi ile olası bağlantısı ve çocuk lehine durumun değiştirilmesi tavsiyeleri içerir.
3. Baba üzerinden çalışma. Baba'nın en azından öngörülebilir, rahatsız edici ve güvenli davranış geliştirilmesini destekleme. Onun eylemleri, annenin dayattığı olumsuz imajı doğrulamamalıdır. Ona tavsiye edilir ki, istikrarlı, dostane bir bağlantı (mektuplar, SMSler, hediyeler) sürdürsün, buluşmalar olmasa bile kızına sinyal versin: "Buradayım, bekliyorum, kapı açık.".

Pratik örneği: Bir genç kızın boşanma sonrası babasını keskin bir şekilde reddettiği bir durumda, psikolog "gönderilmeyen mektup" yöntemini kullandı. Kızdan, annesinin neden olduğu kızgınlıklarını içeren bir mektup yazması teklif edildi (kızgınlık ifadesi, annenin uyandırdığı) ve ardından gerçekten korktuğu duygularla ikinci bir mektup yazması istendi. İkinci mektup yazarken ağladı ve babasının özlemi ve belirsizlik içinde olduğunu kabul etti. Bu, gerçek duyguların değil, dayatılmış duyguların ifadesi olan önemli bir dönüm noktası oldu, diyalogun gerçek duygular hakkında başlamasına olanak tanıdı.

Sonuç: Koruma olarak rol "sözleşmesi"nden kurtulma

Bu durumda psikolojik düzeltme, aslında kurtarıcı bir iştir. Amacı, kızı annenin aracı, "sözleşme" veya terapist rolünden çıkarmak ve ona iki ebeveynle özgür, bağımsız ilişkilerin hakkını geri vermek. Düzeltmenin başarısı, iletişimin anında yeniden kazanılmasında değil (bu yıllar sürebilir), çocuğun stres seviyesinin düşmesinde, duygularını korkusuzca ifade etme yeteneğinin ortaya çıkmasında ve daha bütünsel, bölünmemiş ebeveynlerin imajının yavaş yavaş oluşmasında ölçülür. Bu, onun gelecekte kendi ilişkilerini kurabilmesi için onun zihinsel sağlığına yapılan bir yatırım ve patolojik çatışma ve manipülasyon modelini tekrarlamayan bir ilişki kurmasına olanak tanır. Psikologun görevi, büyüklerin çoğu zaman unuttuğu çocuğun çıkarlarına odaklı nötr, kabul edici bir yetişkin olmaktır.

Permanent link to this publication: