Lalibela'nın Beton Kiliseleri: Mimarlık ve Jeoloji Fenomeni İslamilik Metni Olarak

Etiyopya'nın kuzeyindeki Lalibela şehrinde yer alan 11 monolitik kilise kompleksi, dünya mimarlık ve dini sanat tarihinin enextraordinary başarılarından biridir. 12-13. yüzyıllarda inşa edilen bu yapılar, sadece yapılar değil, jeolojik heykellerdir; malzeme çıkarma süreci (bütünlüklü bir kayadan kesme) bогословik kavramlara kadar ilerletilmiştir. Onların çalışılması, arkeoloji, yapısal jeoloji, din tarihi ve antropoloji arasındaki bir köprüde yer almaktadır.

Jeolojik ve mühendislik fenomeni: çıkarma mimarisi

Classik mimarlıktan farklı olarak, bina ayrı elementlerden inşa edilir (katma yöntemi), Lalibela kiliseleri sübjektif olarak yaratılmıştır - volkanik tufu (nadir olarak yumuşak ama dayanıklı bir jeolojik madde) çıkarma yoluyla. Bu yöntem, önceden görülmemiş bir alansal düşünme ve doğruluk gerektirdi.

「İçten kesme」teknolojisi. Yapıcılar, gelecekteki kilise bloğu etrafında derin bir hendek kazmaya başlar, onu kayalık bloktan ayırır. Ardından, bu devasa 「taştan」içinde odalar, sütunlar, pencereler, kemerler ve süslemeli unsurlar kazırlar. Hesaplama hatası kabul edilemezdi - çatlak bir sütunu değiştiremezsiniz.

Çok katmanlı sistem. Kompleks, üç tür kilise içerir:

Tamamen monolitik, kayalık bloktan tamamen ayrılmış (temel dışında), örneğin Bet Giyorgis - Aziz Giyorgi kilisesi.

Yarı-monolitik, bir veya birkaç duvarla kalıntı kayalaya dayalı.

Mağaralarda kesilmiş.

Jeoloji için mühendislik çözümleri. Lalibela'nın iklimi mevsimsel yağışları içerir. Yaratıcılar, kompleksin bazıları hala işlev görmeyen karmaşık bir drenaj kanalı, hendek ve su akış sistemi geliştirdiler, bu kanalların bazıları hala cemaat yerlerini sulamayı önlemek için çalışıyor. Bazı kanallar sembolik isimler taşır («Yordan»).

İslamilik semiyolojisi: Etiyopya topraklarındaki gökyüzü耶rusalim

Lalibela kralının (Gebre Meskel Lalibela) hikayesine göre, ona 1187 yılında tarihi耶rusalim'in Müslümanlar tarafından işgal edilmesi üzerine「Yeni耶rusalim」yapma görseli verilmiştir. Kompleksin mimarik planı, bir topografik ikonadır.

Gruplandırma ve sembolizm. Kiliseler, yere ve gökyüzü耶rusalim'i simgeleyen iki gruba ayrılır. Onları hendek ve tüneller sistemi birbirine bağlar. Örneğin, Bet Medhane Alem (Dünya Kurtarıcısı Kilisesi), dünyanın en büyük monolitik kilisesi, muhtemelen Salomun Tapınağı'nı simgeliyor.

Бет Гиоргис (Азиз Георгий). En tanınmış ve izole edilmiş, ideal Yunan haçı şeklinde kesilmiş en tanınmış ve izole edilmiş kilise. Derin bir kayalık madende yer alması, tapınağa inme etkisi yaratır, bu da kutsalın mucizevi müdahalesini simgileyebilir (legende, Aziz Giyorgi'nin inşaasında yer aldığı iddia ediliyor).

Yönlendirme ve ışık. Pencereler ve girişler, belirli günlerde liturgical yılında belirli altarlar veya rölifleri aydınlatan belirli güneş ışınlarını yönlendirmek için yerleştirilmiştir, bu da mimarisi kosmik ve liturgical zamanla bağlar.

Kültürel ve tarihsel bağlam: Aksum'un devamlılığı
Lalibela kiliseleri, izole bir fenomen değil, Aksum inşaat geleneğinin gelişiminin zirvesidir. Aksum krallığı (I-X yy.) büyük mimarlıkla (stelalar, saraylar) tanınır. Taşla çalışma teknolojisi, ünlü sahte kemerler ve katmanlı ahşap bağlantılar (Lalibele'de kirişlerin ve açıklıkların takviyesine kullanılmıştır), doğrudan Aksumitlerden miras alınmıştır. Ancak Aksumitler ayrılmış taş bloklarla inşa ederken, Lalibele bütünüyle bütünsel bir blokle çalışmaya geçti, bu da teknik ve ruhsal evrim olarak kabul edilebilir.

Çağdaş zorluklar: 21. yüzyılda mirasın korunması

Mekanın eşsizliği, eşsiz tehditler de yaratır.

Erozyon ve biyolojik hasar. Volkanik tuf, poröz ve suya maruz kalma eğilimindedir:

Suyun (mevsimsel yağışlar).

Termitler, iç mekanlardaki ahşap yerleştirmeleri yok edenler.

Bitki, kökleri kayayı parçalayanlar.

Antropojen yük. Büyük bayramlarda ve turist akını sırasında (özellikle büyük bayramlarda) pelerin akını ve turistler, titreşimler yaratır, kiliseler içindeki nemi artırır, zemin ve röliflerin mekanik aşınmasına ve yıpranmasına neden olur.

Corona projeleri. UNESCO (1978 yılında listede yer alan bir nesne) ile Etiyopya ve uluslararası uzmanlarla birlikte, koruma projeleri gerçekleştiriyor. Bazı kiliseler üzerinde koruyucu çadırlar inşa ediliyor, ancak bu çadırlar, mimari algıyı ve anıtın etrafındaki mikro iklimi değiştirdiği için tartışmalara neden oldu. Drenaj sistemlerinin güçlendirilmesi ve fresklerin restorasyonu üzerinde çalışılıyor.

İlginç gerçekler:

Tüm kompleksin oluşturulmasında çıkarılan malzemenin hacmi 100 000 küp metredir - bu, el ile veya primitif araçlarla yapılan büyük modern bir yapı için toprak çıkarmanın hacmi ile karşılaştırılabilir.

İnşaatçılar gizemi. İnşaatın kesin tarihçesi ve süresi bilinmiyor. Lalibela'nın hikayesi, angel yardımı hakkında konuşuyor - gün boyunca insanlar çalışırken, gece angel'ler iki kat daha fazla iş yapar. Bilimsel açıdan, bu, 24 saatlik çalışma veya büyük bir insan gücünün katılımını gösteriyor olabilir (muhtemelen tüm kraliyet hazinesi bu projeye gitti).

Yaşayan gelenek. Lalibela, Etiyopya Ortodoks Hıristiyan ibadet ve hac merkezi olarak hala faaliyet gösteriyor. Kiliseler müzeler değil, günlük ibadetlerin yapıldığı canlı kiliselerdir. Bu, restorasyonun karmaşıklığını artırır, ancak yerin ahenkli ruhunu korur.

Sonuç

Lalibela'nın monolitik kiliseleri, paradoksun mimarik yansımasıdır. Onlar büyük, ama kırılgan; eski, ama aktif liturgical yaşamına devam eden; taştan kesilmiş, ama en ince bогословik ifade olan. Onlar, teknolojik bir atılımın (subtraktif yönteme geçiş) ruhsal görevi çözme - kutsal manzarayı yaratma - için yönlendirildiğini gösterir. Bu kompleks, sadece yapılar grubu değil, tek bir environmental sculpture, jeolojik bir ikonadır, mimarisi, teoloji, iklimoloji ve kültüroloji bilgilerinin sentezi gerektirir. Lalibela, modern restoratörler için bir zorluk olmaya devam eder ve insan kültürünün imkansız olanağını yaratma yeteneğinin güçlü bir kanıtıdır, burada inanç, kendini değiştiren toprağı için hareket eden bir güç haline gelir.

Permanent link to this publication: