İkinci sınıf. Çocuk için - özgürlük. Yetişkin için - baş ağrısı. Çocuk uykusunu öğleden sonra yapmak, bilgisayarda oyun oynamak, yürümek hayal eder. Yetişkin: nereye bırakayım, neyle meşgul edeyim, duvara çarpmamak nasıl olur? Varsayımsal fark çok büyük. Ama neden öyle? Ve tatilin herkes için mutlu olmasını nasıl sağlayabiliriz?

Çocuğun gözüyle

Tatil, okuldan uzun zamandır beklenen bir dinlenme. Öğretmenlerden, notlardan, ev ödevlerinden. Bu, (nihayet) sevdiklerinizle meşgul olabileceğiniz bir zaman. Ne kadar isterseniz uyuyun. Arkadaşlarınızla buluşun (sadece ders aralarında değil). Ailesiyle seyahat edin. Hiçbir şey yapmamak (“koltukta yatmak” - tam bir etkinlik). Çocuk, faydadan değil, mutluluktan bahsediyor.

Onun için tatil - bir hediye. Evde otursa bile, erken kalkmak zorunda olmadığı için mutludur.

Yetişkinin gözüyle

Yetişkin (anne-baba), tatili bir soruna görüyor. İkisi de çalışıyorsa çocuğu kimin bırakacak? Eğlenceyi nasıl organize edeceğim, telefonu gün boyu izlememem için? Kaç para olacak (kamp, özel dersler, kulüpler)? Okul programını unutturmayalım? Sonuç olarak tatil bir lojistik maceraya dönüşüyor.

Yetişkin, çocuğun dinlenmesini istiyor, aynı zamanda gelişimini de. Sıklıkla bu hedefler çelişiyor. Bu nedenle ebeveynler stres geçiriyor, çocuklar hayal kırıklığına uğruyor.

Çocuk, ebeveynin planları hakkında ne düşünüyor

Ebeveynler: “Kampta eğleneceksin”. Çocuk: “Kamp istemiyorum, eve gelmek istiyorum”. Ebeveynler: “Yaz boyunca 20 kitap okuyacağız”. Çocuk: “Okumayı sevmiyorum”. Ebeveynler: “Denize gideceğiz, geziler alacağız”. Çocuk: “Daha çok tablet oynamak isterdim”. Ebeveynler sıkça iyi bir tatil hakkında kendi fikirlerini dayatıyor. Çocuk direniyor.

Çözüm: seçim yapmaktır. “Ne istersin: kamp veya büyükanne yanında bir gezinti?” “Ne yapacağız” yerine “iki seçenekten hangisini seçersin”.

Yetişkin, çocuğun istekleri hakkında ne düşünüyor

Çocuk: “Tüm gün telefon kullanmak istiyorum”. Yetişkin: “Bu zararlı, göz sağlığı, omurga”. Çocuk: “Öğleden sonra uyumak istiyorum”. Yetişkin: “O zaman yorgun olacaksın”. Çatışma kaçınılmaz. Ama anlaşma yapılabilir. Uzlaşma: günde 2 saat telefon + yürüyüş. Sabah 10'da uyumak, öğleden sonra oturmamak.

Önemli olan, yasaklamak değil, sınırlamak ve alternatif sunmaktır.

İdeal tatil: denge arayışı

Çocuk için: özgürlük, oyun, arkadaşlar, minimal görevler. Yetişkin için: güvenlik, gelişim, çocuğun dinlenmesi ve kendi dinlenmesi. İdeal mümkün, eğer: çocuğun günlük planı var, ancak katı değil. Örneğin, sabah - faydalı, öğleden sonra - eğlence, akşam - sinema. Bir kısmı ebeveynlerle geçirilir (ortak bir hobi, mutfak). Bir kısmı kendisi (arkadaşlarla buluşmalar, kulüpler). “Hiçbir şey yapmamak” için zaman var.

Önemli olan: çocuk planlama sürecine katılır. Bu şekilde sorumluluk hisseder.

Çocuk ve yetişkinin tatil algısı farklı, ancak zıt değil. Çocuk mutluluk ister, yetişkin huzur ister. Oturup anlaşarak altın orta bulabiliriz. Bu şekilde tatiller yılın en iyi zamanı, değil en kötü deneyimi olur.

Permanent link to this publication: