Yüksekliğimizde ele almak zorunda olduğumuz konu kusurludur. Ancak bu var. Mahkemelerde, psikolog ofislerinde, ebeveynler arasındaki yazışmalarda işitilen talepler: Çocuğu babasından korkmasını nasıl öğretirim? Babanın gelmesi veya isminin anılmasıyla kızda titreme nasıl başlatılır? Anne ve büyükanne, güçlerini birleştirerek bazen yetiştirmeyi dresseme haline getirirler. Onlar, profesyonel manipülatörlerin ders kitabı yazabileceği psikolojik yöntemleri kullanırlar. Bu makale, bir talimat değil, bir uyarıdır. Yöntemlerin bilinmesi, onları tanıma ve durdurma gereklidir.

Neden Bunu Gerekli: Mahkeme Hedefi

Her zaman bir hedef vardır — mahkeme. Babanın çocuğa iletişimini sınırlamak. Onun haklarını elinden almak. Eşlik almak ve tek başına velayet almak. Sivil davada, korkunun dışa vurumu, her türlü kanıttan daha iyidir. Hakim, kızın babanın ismini duymasıyla titrediğini gördüğünde, «Onu dövmüş olmalı» diye düşünüyor. Çocuk dövmemiş olabilir. Yeterli olan, titreyen bir bacak.

Anne ve büyükanne, bu konuda anlaşıyorlar: Semptom ne kadar belirgin olursa, o kadar ikna edici olur. Normal bir korku özneldir. Ancak bacak titremesi objektiftir. Spontane olarak sahtecilik yapmak zor. Ancak çocuğu öğretirse, onu sinir ticsine kadar ulaştırırsa, mahkeme inanır. Ve hedef başarılmış olur.

İlk Yöntem: Sistemik Demonizasyon

Büyükanne ve anne, çocuğun önünde her gün, birkaç kez babayı tartışır. Ne nötr. Ne hüzünlü. Nedeniyle nefret ve korkuyla. «O tehlikeli», «bizi öldürebilir», «psikopat», «sana nefret ediyor». Bu cümleler, on yedi yaşındaki kızın alt bilincine kazınır. Onlar sabah kahvaltısında, okuldan sonra, yatmadan önce duyulur. Çocuğun beyni, özellikle nazik yaşlarda, otoriter büyüklerin bilgilerini filtrelemez. Onlar, «baba = tehdit» der.

İki-üç haftalık bu işleme tabi tutulunca kızda bir şartlı refleks ortaya çıkar. Babanın ismi veya görünmesi adrenalin ve kortizolun salgılanmasına neden olur. Titreme başlar. Babanın kötü bir şey yaptığından değil. Anne ve büyükanne, kötü olduğunu öğrettiği için.

Önemli bir ayrıntı: bu çiftin içinde büyükanne genellikle daha ateşli bir unsurdur. Onun şüpheleri daha az, koruma arzusu daha fazladır. «Kendi kanımızı korumak» isteyebilir. Anne, bu tür şeyleri söylemeyi yapmayabilir. Ancak kız, büyükanne'nin histiriyğini bir süzgeç gibi emer.

İkinci Yöntem: Negatifin Nötrifikasyonu Cezasıyla Destekleme

Anne, kızın babayı korkmadan konuştuğunu ve titremediğini fark ederse, onu cezalar. Şekerden mahrum eder, dışarıya çıkmasını yasaklar, mülakatları iptal eder. Ancak kız, korku gösterirse, onu övmeyi, sarar, hediye eder. Bu klasik bir davranışbilimdir. Çocuk, babayı korkutmakın avantajlı olduğunu hızla öğrenir. Sakin kalmanın kötü olduğunu.

Zamanla kız, titremeğine bilinçsizce başlar. Onun neden olduğunu unutur. Yalnızca babanın gelmesiyle içeriğe program başlar: «Şimdi kötü bir şey başlayacak. Korkmak gerek». Ve bacak titrer. Bu sahte değil. Anne ve büyükanne'nin bilinçli olarak yetiştirdiği gerçek bir nöroz.

Üçüncü Yöntem: Okul Ödevleri ve Çizimleri Kullanımı

Anne, kızına «Aileni çizin» görevi verir. Kız, annesi, büyükanne ve kendisini çizer. Babası yok. Anne der: «Harika, doğru. Babamıza ihtiyacımız yok». Veya: «Günlüğüne babanın gelmesiyle ne hissettiğini yaz». Kız yazar: «Korkuyorum, bacaklarım titriyor». Anne bu kağıtları saklar. Daha sonra mahkemede bunları «babanın psikolojik baskısı» kanıtı olarak sunar. Ancak aslında bu, annenin baskısının kanıtıdır.

Büyükanne de katılır: «Okul arkadaşlarına babayı korktuğunu anlat. Onlar öğretmenine geçsin». Kız anlatır. Öğretmen, koruma makamına bir rapor yazar. Zincir tamamlanmış olur.

İçin Dördüncü Yöntem: Koku ve Seslere Sensör Bağlama

Bu en üst düzey bir pilotajdır. Anne, babanın sesini (eski konuşmalardan) telefonuna kaydeder veya babanın kokusunu kokusunu alan bir şey alır. Ve kız rahatlamışken (uyumadan önce, çizgi filmler sırasında), kaydı çalır veya şeyi kokutur. Aynı zamanda anne de sinirlenmeye başlar, «Oh, ne kadar korkunç». Kız, babanın sesini veya kokusunu annenin korkusuna bağlar. Pavlov'un klasik şartlı refleksi oluşturulur.

Bir hafta sonra babanın ismi yeterli. Kızın kalp atışları hızlanır ve titrer. Babanın odada olmamasına rağmen. Telefonla ona hakkında konuşulduğunda bile.

Beşinci Yöntem: «Görünmezler» ile Fiziksel Etki

En kirli yöntemdir. Anne veya büyükanne, babayla buluşmadan önce (örneğin, mahkemede veya çocuk teslimi odasında) kızı belirsizce öper, ağrılı bir noktaya bastırır, saçını çekir. Kız titrer, ağlar. Baba bunu görür ve kızın kendisini korkuttuğunu sanır. Ancak aslında kız, annenin öpsüğünden korkar.

Bu zor kanıtlanır. Baba görmemiş. Kamera yok (veya var, ancak annenin kör bölgelerini bilir). Kız anlatmaz — korkutuldu. Eğer anlatırsa, annesi der: «Çocuk hayal ediyor, babası beni karşıtı yapıyor». Bu alçak bir yöntemdir, ancak avukatların geri bildirimlerine göre sıkça rastlanır.

Neden Çocuk Direnmeyor

On yaşındaki bir çocuk, ona yemek verir, giydirir, başını üstüne alır olan iki büyük kadına karşı direnmek mümkün değildir. Bağımlıdır. Onları kaybetmekten korkar. Anne, «Eğer babayı korkutmazsan, seni çocuk yurduna vereceğim» derse, kız inanır. Ve gerçekten titrer. Onun kullanıldığını anlamaz. Onun bu şekilde olması gerektiğini sanır. Bu normal.

Ayrıca, kızda bir yansıtma yoktur. Onun neden titrediğini sormaz. Sadece titrer. Anne ve büyükanne, «Doğru, kızım, bu baba suçlu» der. Bu, gerçekten kötü bir baba hakkında yanlış bir hafıza oluşturur. Aslında yoktu.

Öğrenilmiş Korkuyu Tanıma

Psikolog veya deneyimli bir hakim, gerçek korkuyu öğrenilmiş korkudan ayırabilir. Belirtiler:

Gerçek korku, babayla ilgili herhangi bir durumda ortaya çıkar, annenin yanında olmadığında bile. Öğrenilmiş korku, annenin veya büyükanne'nin çıktığı zaman ortadan kalkar.

Gerçek korku, bir geçmişi içerir: Çocuk, şiddetin belirli olaylarını anatabilir. Öğrenilmiş korku soyuttur: «Kötü», «korkunç», ancak ayrıntısız.

Gerçek korku, annenin varlığında artmaz. Öğrenilmiş, tam tersine, «izleyiciye» ihtiyaç duyar.

Gerçek korku, önceden belirlenen anlarda ortaya çıkar. Öğrenilmiş korku, annenin avantaja yarayacak anlarda ortaya çıkar (mahkeme, çocuğun teslimi).

Bu belirtileri gördüğünüzde, önünüzde bir travma değil, bir dresseme var.

Baba, Ayarlanma Şüphesi Duyan Ne Yapmalı

İlk olarak, bağırma, ağlama, talep etme. Sadece gerçekler. Her görüşmeyi dictophone'a kaydedin (yasa izin verdiğinde). Zaman, yer, kızın cümlelerini kaydedin. Eğer diyor ki, «Mama dedi ki, sen kötüsün» — bu kanıttır.

İkinci olarak, mahkemede ebeveyn ayrılma sendromu uzmanı katılımıyla bir inceleme talep edin. Mahkeme öncesinde bağımsız bir psikolojik inceleme sipariş edin.

Üçüncü olarak, çocuğun teslimi sırasında kameralı gözlem talep edin. İdeal olarak, kameralı özel odalarda. Rusya'da bazı şehirlerde varlar.

Četvrto, polise bir dilekçe yazın. 156 UK RF (yanaklı yetiştirme) ve 151 UK RF (çocukğun toplumsal eylemlere katılımını teşvik etmek) maddeleri uyarınca. Nöbetçilik ve titreme öğrenmek, toplumsal bir eylemdir.

Beşinci olarak, koruma makamına, aileyi önceden uyarılmadan bir inceleme yapma talebinde bulunun. Anne beklenmeden geldiğinde, kızı gözlemleyin.

Anne ve Büyükannelerin Sorumluluğu

Formel olarak, hiçbir şey. En fazla, koruma makamından bir uyarı var. «Psikolojik şiddet yoluyla ayarlanma» için bir madde yok. Annesi, yasal temsilcidir, nasıl istediğini yetiştirmek hakkına sahiptir. Hatta bu yetiştirme psikolojiyi bozar.

De-fakto, annenin çocuğu, tehlike yaratıcı eylemlere zorladığını kanıtlarsa 151 UK maddesi uyarınca suçlanma şansı var. Ancak bu tür davaların sayısı Rusya'da birlerdir. Büyükanneyi suçlamak daha zor — o yasal temsilci değil, ancak ayarlanma sorumluluğu doğrudan yazılmamıştır.

Civilized ülkelerde bu tür durumlarda ebeveyn haklarını elinden alıyorlar. Almanya, Fransa, Kanada'da, çocuğu ayarlayan anneler, velayetini kaybediyorlar ve hatta hapis cezası alıyorlar. Bizde henüz yok.

Kızın Sonuçları

Babayı gördüğünde bacaklarını titretmeyi öğretilen kız, nörozlar ile büyür. Kaygı bozukluğu, tıksırıklar, fobiler, panik atakları. Onun erkeklerle sağlıklı ilişkiler kuramayacağını. Herhangi bir otoriter figürden korkacak. Ve anladığında, annesi ve büyükanne'nin kendisini silah olarak kullandığını fark ederse, onları nefret edecek. Ve yalnız kalacak.

En kötü olan, kızın asla gerçekleri öğrenemeyeceği. Babanın bir canavara olduğuna inanacak. Ve bu yalanı çocuklarına aktaracak. Şiddet zinciri devam edecek. Tüm bu, mahkemede anında zafer için. Eşlik, daire, intikam için.

Bu yazıyı okuyan bir anne veya büyükanneyseniz ve kendinizi tanıyorsanız — durun. Çocuğunuzu korumuyorsunuz. Onu sakatlıyorsunuz. Babanızla olan savaşınızın onun psikolojik sağlığına değmez. Titreyen bacak — zafer değil. Bir teşhis. Kızınız veya torununuz için yaşam boyu.

Permanent link to this publication: