Aile Mahkemesi. Salonda sessizlik. On iki yaşındaki kız sandalyede oturuyor, elbisenin kenarını çekiyor. Annesi onu okunabilir olmayan bir ifadeyle bakıyor. Babası karşı köşede. Annenin avukatı soru soru soruyor. Kız sessizce yanıtlıyor. Kolları titriyor. Annesine bakıyor ve annesi hemen hemen fark edilmez bir şekilde başını sallıyor. O zaman kız patlıyor. Krık, gözyaşları, kasılmalar. Hakim arayı açıyor. Annesi zaferli. Babanın haklarında bir daha kısıtlama getirilmesi yolunda bir adım daha atıldı. Cinayetli mi? Zorlayıcı mı? Gerçekliği, çocukların silah haline geldiği bir dünyaya hoş geldiniz.

Boşanma Savaşlarında Çocuklar Araç Olarak

Boşanma acı verici. Ancak bir taraf çocuğu tüfek olarak kullanmaya karar verdiğinde, bu acı suç haline dönüşüyor. "Programlı Çocuk" fenomeni dünya genelinde psikologlar tarafından bilinir. Annenin (daha az olarak baba) kızına veya oğluna ikinci ebeveynin bir canavari olduğunu, tehlikeli olduğunu, sevmediğini ve her şeyini almak istediğini öğrettiğini. Daha sonra "müşteriyi" mahkemeye çıkarıyor ve çocuktan ifadeler bekliyor. En iyi ifadeler, sadece konuşmak değil, aynı zamanda göstermek. Korku göstermek. Fırtına. Patlama.

On iki yaşındaki kızın mahkemede sinir krizi geçirmesi, babanın varlığına sadece babanın varlığına dayanarak gerçekleşiyorsa, bu tesadüf değil. Bu bir sahne. Yönetmen annedir. Senaryo "Baba korkunca, onun sana vurduğunu söyle"dir. Oyuncu, sevgi ve koruma vaad edilen bir çocuktur, eğer doğru zamanda ağlar.

Hakim, gözyaşlarını gördüğünde genellikle onları saf moneta olarak alır. Kimse annenin kızını istismar ettiğini şüphelenmez mi? Eğer şüphelenirse, kanıtlanması neredeyse imkansızdır.

Neden Sinir Krizi — İdeal Bir Silah

Sivil davada karar genellikle kuru gerçeklere değil, hakimin duygularına dayanır. Çocuğun ağlayan duygusal ifadesi, uzmanların her türlü sonucunu aşıyor. Hakim düşünüyor: "Çocuk bu kadar ağlıyorsa, doğru taraf onun yanındadır". Bu, deneyimli hakimlere de düşen bir kognitif yargı yanılgısıdır.

Ayrıca, sinir krizi, detaylı sorgulamayı kaçınmayı sağlar. Eğer çocuk ağlar ve konuşamazsa, hakim oturumu keser ve tutanaklara "Sahibi, duygusal durumundan dolayı ifadeler verememektedir" der. Ve daha önce soruşturma sırasında (annanın da bulunduğu) verilen ifadeler dosyada kalır ve tabii ki babaya karşı.

Üçüncü bir aspect — psikolojik inceleme. Krizden sonra hakim genellikle bir inceleme atar. Ancak uzman, zaten travmatize edilmiş ve stres altında olan kızı görür ve "Çocuk babaya korkuyor" der. Yani annenin burada ne kadar suçlu olduğunu. Annenin ise o sırada nazikçe kızın kafasına dokunarak ve "Gör, ne kadar kötü, onun yüzünden sen ağlıyorsun" der.

Annenin Stratejisi: Zorlayıcı Adım Adım Rehberi

Bu nasıl gerçekleşiyor? Anne, çocukları aile içi soyutlamaya çalışan psikologlarla çalışanlar, tipik bir algoritmayı belirledi.

İlk adım — izole etme. Annenin babanın kızı görmesini yasaklaması. Kızı, babanın kendisi gelmek istemediğine ikna etmesi. Kız, babayı görmek istemiyor.

İkinci adım — korkutma. Babanın her konuşmasında negatif içerik: "Bana terk etti", "Bizi sevmiyor", "Onunla kötü şeyler bekleyebilirsin".

Üçüncü adım — korku öğretme. "Baba yanında korkuyor musun? Senin iyi davranman gerekiyor, yoksa vuracak". Çocuk gerçekten korkmaya başlar, ancak korkuyor değil, annenin kızgın olacağından korkuyor.

Dördüncü adım — tekrar etme. Mahkemeden birkaç gün önce kızı belirli bir anda ağlamak eğitir. Bir oyuncak, bir tablet, bir deniz yolculuğu vaad eder. "Sadece ağla ve 'Baba'ya gitmek istemiyorum, onun beni dövdüğünü söyle' de." Anne, annesinin sevgisini arayan çocuk, bu talebe razı olur. Beşinci adım — mahkeme. Kız rolünü oynar. Hakim gözyaşlarını görüyor. Sonuç: Baba haklarında kısıtlama getirilir, annenin her şeyi elde eder.

Bu tür yöntemlerin kurbanı olan babalar, bunu işkence olarak tanımlar. Korunamıyorlar, çünkü her türlü savunma çaba, çocuk karşıtı saldırı gibi görünür. Gözyaşlarını kanıtlamak zor.

Tanı: Ebeveyn Soyutlama Sendromu

Bu olayın tıbbi adı Ebeveyn Soyutlama Sendromu (Parental Alienation Syndrome, PAS)'dir. 1980'lerde psikiyatrist Richard Gardner tarafından tanımlandı. Bir ebeveynin, objektif neden olmaksızın bir çocuğu diğerine karşı ayarttığını tanımlar. Çocuk, ikinci ebeveyni nefret eder, korkar, hor görür, oysa o asla şiddetli değildi.

Mahkemede sinir krizinin vakası, PAS'ın en uç noktasıdır. Çocuk, "düşman"ın varlığına korktuğu kadar korkutulmuş ve programlanmış ki, psikolojisi "düşman"ın varlığına dayanarak bozulur. Ancak bu, spontan bir kriz değil. Annenin yetiştirdiği ve kullanmak için kullandığı bir kriz.

Rusya'da Ebeveyn Soyutlama Sendromu resmi bir teşhis olarak tanınmadı. Ceza Kanunu'nda çocuk ayartma için bir madde yok. Gerçek korkudan ayartılmış korkuyu ayırt etmek için belirli yöntemler yok. Bu yüzden anneler (ve babalar) mahkemelerde çocukları kullanmaya devam ediyor, ceza alacaklarını biliyorlar.

Gerçekten Kim Zarar görüyor

Annenin kazandığı gibi görünüyor. Tek başına velayet, nafaka, dairesi elde ediyor. Ancak zaferin bedeli, on iki yaşındaki kızın psikolojisi. Annenin onu yalanlaması ve sahte bir rol oynaması zorlayan çocuk, derin bir psikolojik yaralanma ile büyür. Yetişkinlikte bu çocukların depresyon, anksiyete rahatsızlıkları, insanlara güvenmekte zorlanma, manipülasyon eğilimleri riski yüksek.

Eğer kız bir gün annesinin kendisini silah olarak kullandığını anlar? Bu, ilişkileri kalıcı olarak bozabilir. Annesi tek başına kalacak. O zaman mahkeme zaferi onun için pirrolov bir zafer haline gelebilir.

Masum kurban — baba. Kızı kaybetti. Onu göremez, çünkü mahkeme onun tehlikeli olduğunu karar verdi. Nafaka öder, ancak çocuğunu sarılamaz. Bu tür durumda olan erkekler genellikle alkolizme düşer, intihar eder, saldırgan hale gelir. Sistemin yalan sızlanlara inandığı, yeni bir suçlu ürettiği.

Mahkemeye Falsi Sızlanı Nasıl Tanınır

Deneyimli bir hakim veya mahkeme psikoloğu, sahne belirtilerini fark edebilir. Öncelikle, sahte sızlan genellikle çok hızlı başlar — rahatsız edici bir sorudan hemen sonra. Gerçek stres yavaş yavaş artar. İkincisi, istirahat halinde olan çocuk, annesine bakmaya devam eder, onay veya ipucu arar. Üçüncüsü, sakinleştikten sonra kız rahat görünmez — ya hemen susar ve ağlamayı durdurur, ya da ödül talep eder ("Anne, ben iyi mi oldum?"). Dördüncüsü, "korkunç" ifadeler öğretilmiş, çok pürüzsüz, yaşına uygun değil.

Var olan yöntemler arasında ayrılmış soruşturma: Öncelikle çocuğu ebeveynlerin olmamasıyla sorgulamak, ardından videonun izlenmesi ve davranışların karşılaştırılması. Eğer annesiz kız sakin ve adil görünüyorsa, bu kırmızı bayrak.

Ancak birçok hakim, derinlemesine araştırmak istemez. Gözyaşlarına inanmak ve karar vermek daha kolaydır. Belki de çocuğun gerçekten acı çektiğini düşünür. Hata için kim sorumlu olacak?

Bu Durumda Baba Ne Yapabilir

İlk ve en önemli tavsiye: Mahkeme salonunda bağırma, ağlama. Sabır. Babanın avukatı, kompleks psikolojik ve psikiyatrik incelemeye katılımı talep etmelidir. Uzmanların sadece kızın durumunu değil, annenin davranışlarını da incelemesini talep etmelidir (izleme yöntemleri, anketler).

İkinci: Çocuğun ebeveynlerin olmamasıyla videolu sorgusunu talep etmelidir. İdeal olarak, psikologun odasında, izleyiciler olmadan. Bu şekilde annenin etkisi en aza indirilir.

Üçüncü: Ayartmanın kanıtlarını toplamalıdır. Annenin yasal olarak kaydedilebilecek konuşmalarını gizlice kaydetmek (eğer yasal olarak izin verilirse), komşular, öğretmenler, babayı kötülemek için çocukla konuştuğunu gören tanıklar, okuldan çıkan kızın babayla normal bir şekilde iletişimde olduğunu belirten raporlar toplamalıdır (hakimler bu durumu dikkate alır).

Dördüncü: Annenin çocuğa karşı kötü muameleyi suçlayan bir dilekçe sunmalıdır. Annenin kasıtlı olarak çocuğu istismar etmesi, psikolojik istismarın bir formudur. Ceza Kanunu'nun 156. maddesi "Nesnenin yetiştirilmesi yükümlülüğünün yerine getirilmemesi" suçunun uygulanabilirliği, kanıtlanırsa.

Beşinci: Hakimin önyargılı olduğunu ve çocuğun ifadelerini kontrol etmeyi reddettiğini gördüğünde hakimin çekilmesini talep etmelidir.

Velayet Hakları ve Denetim Hakları Kurumları'nın Rolü

Velayet Hakları ve Denetim Hakları Kurumları, anahtar bir bağlantıdır. Kanunda, çocuklarla ilgili her türlü davanın katılımı gerektirir. Ancak genellikle formel olarak inceleme raporu yazıyorlar ve sadece "çocuk annede yaşamak istiyor" diyorlar. Ancak bu, sorgulamıyorlar.

Sorumlu müfettiş, dramayı önleyebilir. Ailesini birkaç kez ziyaret etmeli, kızı tek başına, annesiz konuşmalı, okulda, yürüyüşte alışık olduğu ortamda. Babayı zikrettiğinde nasıl tepki verdiğini görmeli. Eğer ayartılmış korkuyu fark ederse, mahkemeye "Çocuğun ifadeleri, annenin etkisi altında olabileceği" sonucunu yazmalıdır.

Maalesef bu tür müfettişler azdır. Yoğunluk, düşük maaş, psikolojik eğitim eksikliği, denetimin anneye destek olmasına neden olur. Nadir istisnalar dışında.

Yasal Değişiklikler: Acil Değişiklik Gereksinimi

Ceza Kanunu'na "Aile Savaşlarında Çocuğa Karşı Psikolojik İstismar" suçunu eklemek gereklidir. Ayrı bir madde — çocuğa yanlış korku yaratma ve mahkemede kullanma. Cezanın, büyük bir para cezasından rodent haklarının çalınmasına ve gerçek cezaya kadar değişmesi gerekiyor.

Ayrıca, ayartma olasılığı olan her dava için zorunlu mahkeme psikolojik incelemesi gerekiyor. Uzmanların, sadece korkuyu ayartan ebeveynle değil, aynı zamanda ayartan ebeveynle iletişim kısıtlamasını önerebileceği yetkisi olmalıdır.

Ve en önemlisi — çocukların sorgusu için video bağlantısı. Çocuk, psikologun odasında, ebeveynlerin görmesi veya görmemesi için sorgulanır. Bu, baskı faktörünü ortadan kaldırır. Bu uygulama, Ermenistan, Gürcistan ve ABD'nin bazı eyaletlerinde var. Şimdi sıra Rusya'da.

Şu anda bu yokken, bu makalenin kahramanı gibi anneler, çocuklarının psikolojisini mahkeme kazanmak için parçalayacaklar. ve toplum, suçluların büyüdüğünü görecektir: hırsızlar, yalancılar ve psikopatlar.

Sonuç: On iki yaşındaki kızın duyguları

Onun neden ağladığını anlamıyor. Anne onun sevgisini istediği için ağlıyor. Anne "Ağla" dediğinde ağladı. Sonra anne sarıldı, başını okşadı, "Sen mükemmel" dedi. Kız hoşuna gitti. Ancak içinde kötü bir his kaldı, annenin ona "iyi davran" dediği için kötü bir şey yaptığını hissetti. Ve babanın, önce masallar anlatan ve parkatlara götüren, şimdi "kötü" olduğunu. Neden kötü? Bilmiyor. Ancak annesi böyle dedi. Dolayısıyla doğru.

Bu kız büyüyecek. Belki bu makaleyi okuyacak. Ve gerçekten ağlayacak. Utançtan, kederden, kendisini kullanıldığını anladığı için. Ve o zaman, belki de babasına telefon edebilecek güç bulacak. Eğer hala yaşıyorsa. Eğer alkolizme düşmemişse. Eğer hatırlıyorsa.

Mahkemede çocuk istismarı yaparak oynayan anneler, annelik adı vermemeye değer. Onlara en gerçek mahkeme gerekiyor. Zaten gözyaşları
© elib.tr

Permanent link to this publication: